Mijn jaarlijks overzicht – 2015

Mijn jaarlijks overzicht – 2015

Door Kobe van Reppelen // Blijf op de hoogte via de nieuwsbrief

Een jaarlijks overzicht – editie 2015. Wat een uitdaging. 365 dagen in één geheel samenvatten. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. De grootste uitdaging is misschien wel een eerlijke reflectie van hetgeen er gebeurd is. Eerlijk, dat is het sleutelwoord. Want ons geheugen is helaas een scheidsrechter die graag thuisvoordeel geeft. We herinneren onze ervaringen op exact de manier waarin ze binnen onze mindset past, toch volgens Carol Tavris.

In mijn allereerste jaaroverzicht maak ik van de gelegenheid gebruik om niet enkel terug te blikken op de afgelopen 12 maanden, maar net zo goed bij de uitdagingen van het nieuwe jaar stil te staan, en na te gaan hoe de ervaringen en lessen in de toekomst een meerwaarde kunnen zijn.

Om een overzicht binnen de wirwar van gedachten te scheppen, hanteer ik 3 vragen, nl. wat goed ging, wat niet zo goed ging en ten slotte, waar ik in het volgend jaar naartoe werk. Alhoewel zo’n persoonlijke reflectie voor mij nieuw is, raad ik iedereen aan om samen met mij de denkoefening te maken. Midden 2015 begon ik met het bijhouden van een journal. Een dagboek kan je het niet noemen. Daar ben ik veel te inconsequent voor. Maar met een beetje structuur en moeite, kan ik nu terugkijken op een rijk gevuld boekje, vol met anekdotes over uitdagingen, problemen en belachelijke hersenspinsels.

Op dit moment overheerst een dubbel gevoel: aan de ene kant krijg ik enorm veel gedaan, aan de andere kant voel ik me vaak zeer lui en onproductief. Het is belangrijk om niet enkel je hoogtepunten, maar ook de moeilijke momenten en hoe je erop reageerde, te documenteren. Vergelijken is uit den boze.

Mijn vaste structuur:

  1. Wat goed ging?
  2. Wat niet zo goed ging?
  3. Waar werk ik naar toe?

On y va.

1. Wat goed ging

Reizen

In 2015 bezocht ik 7+ landen, wat ruimschoots voldoet aan mijn regel van 4 – die regel houdt in dat ik elk jaar 4 landen wil bezoeken. In februari 2016 staat Berlijn, voor een interview, al op de planning.

IJsland. De allereerste moeder-zoon reis sinds 1991. Denk ik. In principe had deze reis nooit plaatsgevonden. Begin 2014 boekte ik een vlucht naar Tel Aviv. Een week later, zomer 2014, laaide het conflict weer op, en kreeg ik een bon ter waarde van 250 euro van Easyjet. Helaas is het moeilijk om met Easyjet 250 euro binnen Europa op te vliegen, en 3 citytrips wou ik op dat moment ook niet. Toen zag ik dat Easyjet vanaf Basel naar Reykjavik vliegt. Van het één kwam het ander en uiteindelijk bevonden we ons in de auto op weg naar Basel. Het bezoek was maar kort, met een trip in de Gouden Cirkel en Blue Lagoon. Twee keer lagen we in dat heerlijk hete water. Achteraf gezien ben ik tevreden met het omboeken van mijn reis. Naar Tel Aviv kan ik nog altijd gemakkelijk, op mijn eentje. De hangmatten lopen niet weg. IJsland met een ouder is in dat opzicht toch nog iets specialer.

Italië. In augustus, een paar weken nadat mijn relatie op de klippen liep, besloot ik spontaan met mijn peter naar Italië te gaan. Welja, hij reed sowieso met zijn gezinnetje. Mijn 50 werkdagen als jobstudent waren opgewerkt en vrije tijd was er in overvloed. De beslissing om mee te rijden was snel genomen. Ik wou al langer een barista-cursus volgen. Italië en koffie, 1+1 = 2. Ik vond iemand bereid in Viareggio, een regio met verloren rijkeluisstadjes. Men vertelde mij dat deze stadjes een aantal decennia lang het neusje van de zalm waren, maar ondertussen worstelen met dalende toeristenaantallen. Ik vond het daar best leuk. En, het meisje dat me de cursus gaf, wist me een supergezellig hotelletje aan te raden aan dertig euro per nacht. Dat viel goed mee – het hielp wel dat haar moeder in de keuken stond en ik van een special rate kon genieten. Dat loste ook direct het probleem van zoet Italiaans ontbijt op. Doe mij maar komkommer, Parmaham en kaas. Weg van Viareggio, over Lucca en Firenze heen, kwam mijn bus in Venetië aan. Niet in de stad zelf, gelukkig. Ik zat op een paar kilometer van het vasteland, op één of andere camping. ’s Avonds aangekomen in mijn cabine, waar plek voor 3 personen is, zag ik dat één bed reeds bezet was. De vrijgezellige vrijgezelle gast in mij hoopt dan natuurlijk op een knappe 20-jarige verdwaalde reiziger, en warempel, ze was 21! En Amerikaans. Ik durfde de lichtknop niet aan te doen. Enerzijds uit beleefdheid, anderzijds omdat de waan van het onbekende vaak leuker is dan de complexiteit van de waarheid – “stel je voor dat het stiekem een vent met vrouwenstem is”. Tot op dat moment hadden we in het donker een paar woorden met elkaar uitgewisseld. Licht aan, kleren uit, licht uit. Douchen. Tanden poetsen. In bed kruipen. “It’s so hot in here. Thank god for the airco”. Nice Kobe, nice. Je weet wel hoe het gaat. Twee verloren reizigers komen elkaar tegen en delen een paar minuten met elkaar. Gewoon, leuke anekdotes over ieder’s reis tot nog toe. Good night.

Rond die periode trok een warmtegolf over Italië. Ik kwam pas van Firenze, waar de temperatuur tot 39 graden steeg. Veel goesting om een hete stad binnen te wandelen, had ik eigenlijk niet. Gewoon een dag of twee op de camping blijven. Beetje zwemmen, rusten, schrijven, cappuccino’s in de namiddag drinken. Ik was tenslotte al eens in de stad geweest, en de talloze toeristenwinkeltjes en Aziatische fotografen leken toch niet zo spannend. Tot A. ’s morgens ontwaakte en over Venetië begon te spreken.

“Aren’t you visiting Venice?”
“Oh no, I think I’ll just stay here and relax a bit.”
“Are you sure?”
“Yes, definitely.”
“Hm. You should join me.”

Met zo’n knipoog. Je kent ze wel, die blik die je de rest van de wereld doet vergeten. Niet erotisch ofzo, gewoon zo’n “kom toch maar mee”. Je maakt jezelf wijs dat je eraan weerstaat, maar eigenlijk wil je niet liever dan opstaan en samen een leuke dag beleven. En zo geschiedde. Slapjanus. Het vlees was zwak. Maar die zeldzame keer dat een dame mij spontaan uitnodigde om haar te vergezellen, zou ik niet laten ontsnappen. Tip aan de dames op reis: nodig een spontaan iemand uit om je een dagje te vergezellen.

Aangezien de auteur van dit bericht nog tot 11u in zijn bed bleef liggen, haalde mijn nieuwbakken reisgenoot alvast een paar bustickets. Ze vertrok iets vroeger en we spraken aan San Marco af. Of een ander pleintje in Venetië.

“Where would you like to go first?”
“I don’t care. Let’s walk around and go where no one else is going.”

Mijn jaarlijks overzicht - 2015Vrouw naar mijn hart. Een hele dag lang liepen we van het ene steegje in het andere straatje. Ik gleed uit op zo’n gladde steen aan het water. Kutalgen. Ze vond het wel grappig. Ik vond het dan weer leuk dat ze gewoon zo, zonder BH, losse boezem, door de stad liep. Het deerde haar niet wat mensen daar al dan niet van dachten, ze voelde zich gewoon goed. En dat straalde ze ook uit. Ze vertelde me over haar wereldreis. Met haar ouders had ze het op een akkoord gegooid: 3 jaar in plaats van 4 over de studie doen en als dat zou lukken, kon ze met een financieel steuntje van haar ouders in dat vierde jaar op reis. En dat lukte haar. Hmm, brains. Dat noteerde ik direct in mijn boekje onder “Opvoedtips voor mini-Kobe”. Tegen de tijd dat zo’n lijstje relevant is, ben ik het al lang vergeten. Maar toch. A. had twee maanden stage in Marokko achter de rug, werkte nu haar 7-weekse Eurotrip af en vertrok dan voor 8 maanden naar Nieuw-Zeeland als au pair.

[quote align=”left” name=”A.”]You make me smile. I’m pretty sure you came in when I was already in bed and you wanted to take a shower and we talked about where we were both from and maybe how tired we were? I remember wondering if we were going to get another roommate and talking about me not wearing a bra the next day, also in the art museum talking about art and wood and what we want our houses to be like when we get them. You talked about how much you like wood I remember and we also talked about the people around us a good bit when we were on the boats haha, like the angry dads and nagging mothers.[/quote]

Het was in een van de steegjes dat ik over de fotoreeks van een koppeltje begon te spreken. Misschien heb je het wel gezien. Geïnspireerd door de mooie pose, maakten we onze eigen versie.

Na een dagje ronddwalen, verhalen met elkaar delen, boeken bespreken en massa’s water zuipen, gingen we samen pizza eten. Terug op de camping verwelkomde Eben ons, rechtstreeks uit Zuid-Afrika. Grappig accentje hebben die mannen. Na een spoedcursus Afrikaans zijn we nog een hele tijd in ons kamertje blijven doorpraten. Eben was echt een toffe kerel. En een vleeseter. En hij vertelde met passie en emotie over Monique, zijn vriendin. Tot het slaaptijd was. A. duwde even met haar voet tegen mijn voet. Was het een signaal? Geen idee – ik maak het mezelf wel graag wijs. Maar we lagen met drie in de kamer. Fuck you Eben, fuck you. 

Moraal van het verhaal? Geen idee. Ga op reis? Verleid anderen? Laat je verleiden door anderen? Openstaan voor ervaringen leidt vaak tot mooie herinneringen. Met een beetje geluk kijk ik op het einde van 2016 op een soortgelijke ervaring terug.

Om de uitstapjes naar Milaan met de jongste backpacker van de familie, Firenze, WolfsburgBilbao (uitzicht), Lissabon, Lucca en Hamburg (hihi) niet te vergeten. Nu zie je ook direct waarom ik een deftig fototoestel moet aanschaffen. Wat een prutsfoto’s, haha. Straks meer daarover.

Schrijven

Bullet Journal. Tijdens mijn reis in Italië begon ik met het bijhouden van een journal. De exacte term in het Nederlands valt me helaas niet te binnen. Een dagboek is het alleszins niet. Dagelijks noteer ik mijn to-do’s, of dat is toch het idee. Deze methode, die je trouwens in eender welk boekje kan implementeren, biedt veel flexibiliteit. Uiteindelijk evolueerde het voornamelijk in een systeem waar ik ongenuanceerd mijn ideetjes en gevoelens neerpende. Ik conformeerde mij met de gedachte dat grootheden als Benjamin Franklin en Isaac Newton ook fervent dagboekhouders waren. Intellectueel clubje, check. Langzaamaan groeide het uit tot een goede gewoonte. Eentje die ik iedereen kan aanraden. Geloof me, ik ben de grootste luierik als het op dit soort dingen aankomt. Dagboek? Da’s voor losers. Misschien. Misschien ook niet. In november belandde een Moleskine op mijn bureau. Die staat ook al bijna vol. Al mijn vroege pitches van Kapitein Kobe staan erin, en het is best grappig om ze te herlezen. Zeker en vast een goede ontwikkeling.

Artikels. 2015 was het jaar waarin de schrijf-microbe zich manifesteerde. Eigenlijk schrijf ik wel graag. Niet per se goed, dat is iets anders. Een vast stramien of minimum aantal artikels heb ik mezelf niet opgelegd, waardoor het evalueren van mijn artikels ietsje moeilijker is. Voornaamste les: maak tijd om artikels te schrijven, het is een direct investering in jezelf.

Lezen

Boeken. Volgens een simpele optelsom, lees je gemakkelijk 30 boeken per jaar. Nee? Ja. Check mijn blogpost over de strategisch boeken lezen-methode waar je jezelf in een boekverslindende machine verandert! Dat klinkt viezer dan het is. Stiekem is lezen gewoon erg leuk.

Ondertussen wordt de “Boeken”-pagina ingevuld, en aangevuld. Hier vind je een overzicht van de boeken die ik las, inclusief mijn beknopte samenvatting. Want dat is belangrijk. Kennis vergaren is de eerste stap. Deze kennis laten liggen is hetzelfde als stilstaan. Regelmatig bekijk ik mijn samenvattingen en aantekeningen in mijn favoriete boeken. Ik denk dat maandelijks een goede frequentie is.

Spreken

De Kapitein Kobe Show. Het idee om een eigen podcast te starten, was eigenlijk nog niet zo oud. Begin 2014 begon ik, uit het niets, naar podcasts en audioboeken te luisteren. Op een bepaald moment in 2015 stelde ik mezelf de vraag waarom er niet meer Belgische interviews zijn. Ik denk dat ik ook even genoeg had van de typische Amerikaanse kijk op ondernemerschap en het leven in het algemeen. Ik maakte een shortlist van mensen die volgens mij interessant zijn, onderzocht een paar dagen wat voor materiaal de beste audiokwaliteit binnen mijn budget (merci Pareto voor jouw 80/20-methode) zou geven, en mailde ten slotte een paar van mijn gasten. En zo geschiedde. Spannend hoor. Eerst Peter Bertels. Spraakwaterval. Oef. Dan Sam Rieder. Iemand van mijn leeftijd, lukt wel. Dan Roland Duchâtelet. Motherfucker. Dat lukt me nooit. Tot het wel lukte. In 2015 nam ik een 10-tal interviews af. En daar ben ik oprecht fier op. Al terugkijkend op mijn gesprekken, zijn er nog o zo vele werkpunten. Maar het belangrijkste heb ik gedaan: van start gaan. Uitdaging voor 2016:

  • 3-4 aflevering per maand (36 – 50 dit jaar)
  • Opbouwen nieuwsbrief (71 subscribers op dit moment)
  • Publiek bereiken – ergens schreef ik dat ik bij 100 000 een vat zou geven..

.. maar vooral: fouten maken, veel bijleren, plezier hebben en gaan met die banaan.

Leg nieuwe ideeën en inzichten uit. Al is het maar aan jezelf. Dit kan ik niet genoeg benadrukken. Kennis aan iemand anders proberen uit te leggen zorgt ervoor dat je zelf beter en met een objectievere kijk gaat nadenken. Tenslotte moet je iets goed beheersen alvorens je anderen het kan bijbrengen. Probeer de volgende keer in je eigen woorden eens uit te leggen waarom je idee X of inzicht Y nu zo interessant vindt.

2. Wat niet zo goed ging

Gezondheid

Pull-ups. Onderstaande foto dateert van februari 2015. Toen had ik nog hoge verwachtingen: 20 strict pull-ups. Helaas. In 2016 ga ik terug voor dit doel. Ik ben nogal fan van bodyweight-training. Pull-ups, push-ups, dips, sprintjes, kettlebell-oefeningen, touwtjespringen. Hopelijk nog wat aan die schouders werken in het nieuwe jaar.

Mijn jaarlijks overzicht - 2015
Referentie – 102kg vs 79kg

Voeding. Ik geef het niet graag toe, maar naar het einde van 2015 zat ik in een dipje. Een cheatdag werden er drie. Dat werd een cheatweek, en de feestdagen moesten nog beginnen. Uiteindelijk kom ik van ver: 100kg+ in 2013. Stabiel 82kg sinds eind 2014. Een dipje is dus perfect normaal, maar niet zo lang. Gezondheid is een uitdaging. Ondertussen ben ik hard op zoek naar het ideale eetpatroon wat ik mij de rest van mijn leven eigen kan maken. Het is en blijft een spannende zoektocht. Van 1 ding ben ik alvast heilig overtuigd als je gezonder wil gaan leven: verban suiker. Eenvoudig, maar niet gemakkelijk.

Rust. Alhoewel de weg nog volledig open ligt, overheerst het gevoel dat ik grotere stappen had kunnen zetten. Helaas weet ik nog niet goed wat mijn triggers zijn. Wat mij onrustig maakt. Eens ik dat weet, weet ik ook wat me rustig maakt. Denk ik. Het is één van de onderwerpen die ik via De Show ga onderzoeken. Gedurende korte tijd flirtte ik met Adriene. Of ja, zij met mij. Al was het vooral vanuit een flexibiliteit-oogpunt, yoga leek van korte duur. Maar het hangt wel onontkoombaar met rust samen. Groot werkpunt. Thinking, fast and slow.

Meditatie. Fuck. Als er 1 ding is waarvan je weet dat het goed is, is het wel mediteren. Ja, mediteren. Dan Harris schreef er een leuk boek over: 10% Happier. Gewoon beginnen, rustig opbouwen. 5 minuutjes per dag. En toch. Informatie is het probleem niet. Actie is dat wel. “If information were the answer, we’d all be billionaires with perfect abs”, aldus Derek Sivers. En gelijk heeft hij. Net zoals bij de pull-ups en voeding is consistentie het allerbelangrijkste. En hier schoot ik tekort.

Professionele ervaring. Een onderscheiding als score voor mijn stage ten spijt, heb ik nog enorm veel stappen op professioneel vlak te zetten. Spontaan taken op jezelf nemen is leuk en goed, maar je moet ze dan ook afwerken. In team functioneren. Niet zomaar dingen assumeren. Kritischer zijn, vooral op je eigen werk. Hm. Ervaring komt met de jaren, maar een dikke merci aan mijn stagebedrijf voor de erg relevante ervaring die ik er opdeed, is de minste vermelding die ik kan geven.

3. Waar werk ik naartoe?

Hobby

Fotografie. Wel, is het dan eindelijk zo ver? Af en toe vrees ik dat ik de boot heb gemist – iedereen is tegenwoordig fotograaf. Zeker met de fantastische apps die vandaag de dag beschikbaar zijn. Maar ja. Fotografie is ook iets erg persoonlijks. Op dit moment kijk ik nog even welk toestel het beste bij mijn verwachtingen past. Niet enkel wil ik een paar leuke foto’s maken. Filmpjes kunnen binnen het Kapitein Kobe concept zeker een meerwaarde hebben, en dan wil je niet met één of ander prultoestel werken. Op dit moment zwerf ik tussen budget en verwachtingen. Nikon D3300, Canon Powershot G7x of de Canon 700D zijn de voornaamste kanshebbers.

Journalistiek. Even terug naar Pareto en zijn 80/20-analyse, waarin hij stelt dat 80% van de klachten/problemen/moeilijkheden/omzet van dezelfde 20% pijnpunten/klanten/oorzaken komt, en omgekeerd. Da’s natuurlijk een arbitrair getal, maar in heel veel situaties erg relevant. Hoe vaak ik al op reis ging om uiteindelijk met de helft van de kleren, ongebruikt, terug thuis te komen. Want inderdaad, op een 5-daagse trip draag ik 4 dagen dezelfde broek. Sue me. Het grootste deel geluk in het leven komt van dezelfde (kleine) groep mensen die het dichtst bij je staan.

En zo belanden we bij journalistiek. Nog eens 4 jaar studeren om een master te behalen – nein danke. Maar zogenaamde shortcuts zoeken om heel veel kennis in korte tijd op te doen – jawohl! Zo kwam ik onlangs op “Klink Klaar”, een boek dat je begeleidt in je uitspraak. Of één van mijn interviews met topjournalisten, waar de gemeenschappelijke deler praktisch altijd “doe je eigen ding, wees authentiek” is. Dat staat zowat haaks op het idee achter hoger onderwijs, waar opleidingen zijn afgesteld op de gemiddeld zwakste studenten, zodat ook die nog een diploma kunnen behalen. Voor iedereen die hoge(re) ambities heeft, zal enkel en alleen de opleiding nooit volstaan. Vanuit dat standpunt ga ik in 2016 hard op zoek naar de tips die van zowel jou als mij een beter journalist kunnen maken. Of schrijver. Of interviewer. Wat dan ook. People skills heb je nooit teveel.

Een paar tips die je verder helpen:

  • Film jezelf terwijl je je presentatie oefent.
  • Zorg dat je voorbereid bent.
  • Check reddit.com/r/AskReddit en geef dagelijks je 2-minuten-antwoord op de vragen
  • Vraag feedback

Om even op dat laatste puntje terug te komen: de auteur van Klink Klaar was zo vriendelijk om me twee tips te geven: doe de kurkoefening en verbeter je intonatie, want die is nog niet goed genoeg. Moeilijker dan een oprecht e-mailtje sturen is het echt niet.

Kapitein Kobe. Ze spreken me al met “hey kapitein!”. Ai. Maar het onderstreept wel mijn vermoeden: mensen luisteren effectief naar mijn gesprekken. Ha! Mooi. Mijn boekje staat ondertussen vol met ideetjes rond de Show. Tot op vandaag betaal ik vooral leergeld: transportkosten en het materiaal, begint na verloop van tijd wel op te tellen. Plus de tijd die je erin steekt. Maar dat is niet erg. Ik kom met leuke mensen in contact, ik krijg regelmatig feedback van luisteraars, nieuwe ideeën ontwikkelen zich spontaan (om dan weer even snel af te voeren), ik voel dat ik mijn creatief kantje plezier en tot slot: ik doe het graag. In de laatste maanden zat ik regelmatig in Gent, Brussel en Antwerpen. In het Vlaams Parlement. In februari vlieg ik naar Berlijn voor een interview. Da’s mijn ding. Grootste werkpunt: kwalitatief goede interviews afnemen. Nee, ze zijn niet kort. Meer zelfs, mijn favoriete interviews duren vaak anderhalf uur of langer. Maar net dan kan je iets dieper ingaan op een persoon zijn of haar verhaal, en dat is net waar alles om draait, niet? Met de technologie van vandaag is het makkelijk zat om te pauzeren en op een later tijdstip verder te luisteren. Ik ben niet zo voor de cheesy krantenkoppen. Doe mij maar iets meer diepgang. Daarom moet mijn concentratie tijdens het gesprek hoog blijven, om zowel mijn taalgebruik als inhoudelijke vragen kwalitatief de hoogte in te jagen. Al faal ik regelmatig en miserabel, regelmatig miserabel, miserabel regelmatig, het is de standaard die ik nastreef.

Naast de interviews is mijn nieuwsbrief het belangrijkste onderdeel van dit nieuwe avontuur. Maria Popova (Brainpickings) geldt als rolmodel. Haar nieuwsbrief is een wekelijkse digitale opsomming van de leukste boeken, artikels, feitjes, literaire werken, ervaringen, .. waar je ook echt iets aan hebt. Momenteel sukkel ik met mijn nieuwsbrief, of ben ik toch op zoek naar de juiste koers. Inhoudelijk moet het een meerwaarde zijn (“oh, een e-mail van Kapitein Kobe, hopelijk weer wat inspiratie voor de volgende week”), de frequentie moet goed zitten en ten slotte is de vorm belangrijk. Grote uitdaging. Met twee handen neem ik ze aan. Een concreet richtcijfer heb ik niet. Op dit moment ontvangen 71 mensen mijn hersenspinsels. Fuck yeah. Het is een begin. Let’s do this.

Leven

25. 2016, het jaar waarin ik 25 word. Freakin’ awesome. Ouder worden is leuk. Het jaar van de graduele verandering: consistent sporten en goed werk afleveren. Ondertussen aandacht voor een paar interessante dingen zoals staand werken (Jaswig) behouden. 

Fietsen. Midden 2015 kon ik een Canyon op de kop tikken. Uiteindelijk fietste ik er te weinig mee. Om naar Hamburg te geraken, ga ik meer moeten trainen. 2500km is het richtgetal, oftewel een kort tochtje per week, is het minimum dat ik mezelf opleg.

Samenvattingen. Even terug op een vorig puntje: lees 20 pagina’s per dag. Grote uitdaging voor het nieuwe jaar. Van elk boek zal ik mijn eigen samenvatting schrijven en deze onder “Boeken” publiceren.

Investeren. Ik weet waar ik mijn geld moet zetten: maar kan ik me ook aan mijn belofte houden? Minstens 15% van maandelijkse inkomsten in ETF’s, verdeeld over de globale economie. (IWDA en EMIM – lage TER, fysieke fonds, kapitaliserend, Amsterdam)

Op de leeslijst: Bad Science (Ben Goldacre), It’s not how good you are, it’s how good you want to be (Paul Arden), The Complete Maus (Art Spiegelman), The Autobiography of Benjamin Franklin (Benjamin Franklin), Letters from a Stoic (Seneca), Buddhism without beliefs (Stephen Batchelor), Letters to my daughter (Maya Angelou), Writing that works (Kenneth Roman), Small giants (Bo Burlingham), The Prince (Niccolo Machiavelli), On kissing, tickling and being bored (Adam Philips), Big magic: Creative living beyond fear (Elizabeth Gilbert), The Journal (Henry David Thoreau), The psychedelic explorer’s guide (Jim Fadiman), Thinking, fast and slow (Daniel Kahneman), Waking Up (Sam Harris) en nog veel meer.

Op dit moment werk ik een 20-tal samenvattingen af. Die komen weldra op de bovenvermelde pagina, samen met de boeken die ik dit jaar nog afwerk.

Conclusie

101 uitdagingen wachten ons elke dag opnieuw op. Van ’s morgens tot ’s avonds. “Your demons may have been ejected from the building, but they’re out in the parking lot, doing push-ups.” Het gaat er niet zozeer om al je problemen op te lossen, want dat lukt toch nooit, maar des te meer een kader te scheppen waarbinnen je je eigen gang gaat. Loopt iets fout? Dan loopt het fout. Telefoontje gemist. En dan? Die belangrijke deadline gemist. Als je werk goed is, valt dat wel mee. Ruzie met je vriend? Morgen weer een nieuwe kans om het bij te leggen.

Ik ben helemaal geen expert. Dagelijks worstel ik met veel uitdagingen waar iedereen het moeilijk mee heeft. En dat is oké. Het helpt me te beseffen dat er niemand aan de zijlijn staat. Niemand die me beoordeelt. Slecht interview, te laat opgestaan, workout gemist, artikel niet afgewerkt. En dan? De volgende dag biedt weer nieuwe mogelijkheden. Dat is een luxe. Laat ons in het nieuwe jaar die luxe gebruiken om het beste van onszelf te geven? Ik doe alvast mee. 🙂

Zoals altijd is het een eer om mijn gedachten met mijn lezers en luisteraars te mogen delen. Hoe zag jouw jaar(overzicht) eruit?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.