90 dagen zonder Verbinding, een eerste indruk

Het is zo’n drie maanden geleden sinds ik de SIM-kaart uit m’n iPhone verwijderde, en een vervanger in m’n nieuwe ouderwetse Nokia stak. In mijn zoektocht naar bewuste rust, heeft mijn smart phone definitief het loodje gelegd. Waar ik vroeger nog experimenteerde met lege schermen of zwart-witte schermen, is mijn slimme iPhone nu vrij dom.

Maar waarom zou je dat doen? Wel, ik maak een onderscheid tussen connectiviteit en productiviteit. Connectiviteit is de verzamelnaam voor gereedschappen die jou helpen om in verbinding te blijven met jezelf en je omgeving. Denk aan een telefoon, sms (WhatsApp), e-mail, et cetera.

Productiviteit zijn de gereedschappen waarmee ik creëer, tot rust kom, en mezelf stress wegneem. Een fotocamera, GPS, Spotify (playlist), twee-factor verificatie, notities nemen, podcasts. Mijn iPhone gebruik ik strikt voor dingen die me helpen. Mijn Nokia gebruik ik om in contact te blijven met anderen, voornamelijk om te telefoneren. Daarnaast gebruik ik een notitieboekje als geheugensteun, welk trouwens elke dag bij me is (Moleskine A6 Cahier‘s).

Een probleem ontstaat wanneer je beiden verwart. Dan zit je samen met iemand wiens smart watch elke twee minuten pingt of klingelt omdat er een nieuwe e-mail, sms, like of vriendschapsverzoek is binnengekomen. Maar zit je samen om updates in realtime te ontvangen (connectiviteit), of productief te zijn?

Beide concepten onderscheiden, helpt me om Austin Kleon’s beschrijving van Thoreau’s leven, how can you live deliberately? How can you be part of the world in a way you can live with?, te beantwoorden.

“Here’s the thing: When I stopped instantly reacting to everyone else’s priorities, I got better at making time for the projects I believed were most important—even if they weren’t urgent or nobody was asking for them. I invested effort in documenting and promoting my design sprint process. And, after a lifetime of putting it off till “someday,” I finally started writing, eventually publishing two books.

How much of my improved output can I attribute to the distraction-free iPhone? A lot, I think. Doing big projects takes many sessions of focused work, added up over time. It’s like building a pyramid, and every work session is like cutting a block of stone and stacking it on the foundation.

Suppose I’m in a pyramid-building race with Bizarro Jake, who still has all the apps on his phone. He’s faster on email and has more Instagram followers, but it’s harder for him to focus.

Bizarro Jake is reacting to small stuff. Every time I eke out one or two extra blocks of focus, I get ahead. Every time he stops to check his phone, he shatters a block. Research says it takes an average of 23 minutes to get back on task after an interruption — that number sounds crazy, but experience tells me it’s about right.

Bizarro Jake can’t put his own priorities first. But if I can focus, I can make progress on blog posts, illustrations, slide decks, and book chapters — projects that matter to me, even if nobody is asking for them.“

Twee startpunten om zelf te experimenteren: Jake Knapp’s Six Years with a Distraction-Free iPhone, en Deep Work (van de auteur die argumenteert tegen social media).

“Ja maar, ik heb het zo druk! Ik kan dat niet.”

Dan moet je dringend herkalibreren. Als Neistat het kan, kan jij het ook. Succes!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.