Adil el Arbi

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Adil el Arbi

Ik studeerde Latijn-Wiskunde. Ik wist al heel lang dat ik nooit iets ging doen met wiskunde. Ik ging filmmaker zijn. Niets met fucking wiskunde.

In een jaar dat je niet aan het filmen bent, moet je veel boeken lezen. En scenario’s schrijven, veel scenario’s schrijven. Het prille begin, dat is vooral research, ideeën schrijven en daarna naar een bepaalde structuur overgaan.

Vanaf dat iemand je shit illegaal kan downloaden, heb je iets gemaakt.

Adil en Bilal, dat is een beetje zoals twee broers. De gebroeders Dardenne of de Coene brothers. We zijn in totale symbiose. Wij waren ook de enige Marokkanen op Sint-Lucas en het klikte.

We hielpen elkaar bij het monteren van kortfilms en videoclips, voor 35 euro. Toen dachten we nog dat dat veel geld was, tot we dat allemaal hebben opgeboeft in de Quick in één keer. Toen dachten we, misschien moeten we toch wat meer geld vragen.

Acteur zijn is wachten, daarom ben ik ook blij dat ik geen acteur ben. Ik haat wachten.

Als ik schrijf, denk ik vooral in trailers, in goede stukjes.

Sommige mensen vonden Black een racistische film, anderen mensen vinden de film gewoon niet goed. Geen probleem, wij leren bij. Ik kan beter omgaan met slechte kritiek dan goede kritiek, omdat goede kritiek is allemaal tof, maar we moeten evolueren.

Ik werd een beetje gepusht door mijn team om aan De Slimste Mens deel te nemen, want Image ging uitkomen in die periode, en we hadden geen budget voor reclame. Dus ja, ik zou voor 1 keer deelnemen[1].

We zullen altijd kiezen voor een publiek succes. Want als alle reviews achter jou zitten, maar niemand heeft de film gezien, dan ben je fucked. Veel liever dat het publiek massaal is gaan zien en de reviews kak waren. Publiek dat naar een film gaat kijken, dát is mijn job. Die tien critici gaan je niet helpen om een volgende film te maken.

Geluk is iets wat ons helpt, maar je moet er wel goed gebruik van kunnen maken. Je moet altijd denken van worst case scenario, maar ook van best case scenario. Als er toch iets goeds gebeurt, dat je weet van oké, we hebben nu geluk gehad, hoe gaan we dit maximizen zodat we daar het meeste profijt uit kunnen halen?

We doen wat we doen ook al zouden we miljardairs zijn. We zouden exact hetzelfde doen. Laten we zeggen, we zouden meer sushi eten.

Ik zou meer geschiedenis verplichten in het middelbaar. En vooral de link met vandaag, met de invloed die onze geschiedenis op vandaag heeft.

Ik was als 18-jarige al overtuigd dat het goed ging komen met films. Dat was een crazy overtuiging. Niemand geloofde in ons, mensen waren eerder naar ons aan het komen van, pas op voor de teleurstelling die jullie gaan krijgen. Maar ik had zoiets van, fuck it.

Cinema brengt, in mijn ogen, alle kunstvormen bij elkaar. Je hebt schrijven, literatuur, muziek, theather in de zin van acteren. Je hebt regisseren, maar ook architectuur en beeldhouwkunst in de vorm van decor. Er zijn weinig jobs of weinig vakken waar je alles bij elkaar, in één categorie hebt.

Wat is het ergste dat er kan gebeuren als je mislukt en je bent nog jong? Het ding is wel dat lang wachten, totdat je van het begin iets perfect doet, dat gaat je zeker neuken.

De film die iedereen moet gezien hebben, is JFK van Oliver Stone.

Tanger is echt één van de mooiste steden ter wereld. Marokko is een prachtig land. Een uniek land, omdat het een mengeling is van Arabische cultuur en Afrika.

[1] Hij won het populaire programma in 2014, door in de finale Gert Verhulst en Bart De Pauw te verslaan.