Aster Nzeyimana

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Aster Nzeyimana

Er zijn veel sportjournalisten. Ik ben ene die toevallig met zijn kop op televisie komt.

Zele, dat ligt mooi tussen de velden, in het groen. Zoals Sint- Martens-Latem, maar daar stopt de vergelijking ook.

Als je iets doet, moet je er vol voor gaan. Dat was belangrijk thuis. Ge moet u dat voorstellen als ouder – ge staat vroeg op, zijt 9 uur weg naar het werk, ge komt terug en dan moet uw kind nog vier of vijf keer per week naar de voetbal. Mijn ouders deden dat allemaal met liefde en zonder verpinken, maar ik moest er wel mijn best voor doen.

Nzeyimana kan je in twee opsplitsen. Nzey is ik geloof, en imana betekent in God. Maar ik ben zelf niet gelovig.

Ik wou altijd al voetbalcommentator worden, maar profvoetballer stond nog iets hoger. Ik wou sowieso iets met voetbal doen. Ik vind het belangrijk om iets te doen wat mensen raakt, en voetbal doet dat.

Mijn ouders wilden vooral dat ik een goed vooruitzicht had.

Ik weet nooit wat de dag brengt en speel constant in op de actualiteiten, da’s super! Een job met veel variatie, zalig.

Ik moest in het middelbaar Grieks-wiskunde studeren omdat ik dat kon, en dus was het Grieks-wiskunde. Dat was een heel leuke richting. Na het middelbaar leek Rechten de perfecte synthese van al mijn interesses.

Ik ben toevallig bij Urgent.fm terechtgekomen nadat een assistent aan de universiteit mij tijdens een pleidooi zag spreken. Iets later kreeg ik een sms van MNM, die op zoek waren naar nieuwe DJ’s. Stemtest was oké, bij MNM ging het goed, na twee maanden een vast programma en dan mocht ik bij Sporza een wedstrijd becommentariëren. Ik had radio-ervaring, speelde voetbal in tweede klasse, kreeg positieve reacties na die eerste wedstrijd en vandaag zitten we hier!

Mijn allereerste Journaal van 13u zou rustig zijn. Ik stond klaar, tot plots de eindredacteur naar mij komt en zegt: ‘Euh, Aster, er is net nieuws uit de Ronde van België en ze zijn daar massaal gevallen, we gaan dat er nog moeten instoppen, ziet gij dat zitten?’ Ik: ‘Ja, euh, het nieuws primeert!’ Ik ga niet zeggen zoals ne pussy: ‘Neuh het is mijne eerste keer!’ Mijn allereerste journaal ooit! Breaking news met Christophe Vandegoor! Dat was echt improviseren. Om 19u zat De Sport in het begin van het Journaal vanwege het nieuws dat Stig Broeckx in coma lag. Achteraf gezien was dat een zotte dag.

Mijn eerste minuut op MNM, dat was echt sterven, één van de weinige momenten waarop ik dacht: ah fuck. Da’s echt live hé, ga maar!

De kritiek en commentaar die ik nu krijg, komt van mensen die het beste met mij voor hebben.

Druk klinkt tegenwoordig heel sexy, maar ik heb het wel druk. Voorbereidingen, lezen van kranten en websites, constant opvolgen van nieuws. Het moet een re ex zijn om nieuws te checken. Ik kan mij niet voorstellen dat er een journalist is die niet gebeten is door de actualiteit.

Eden Hazard is wel een intrigerende persoon. Die gaf tien jaar geleden krak dezelfde interviews als nu, die lijkt zo onveranderd. Daar zou ik wel eens een babbel mee willen doen.

Mensen zeggen: ‘Ge ziet er goed uit en ge kunt goed voetballen en ge presenteert op de radio en televisie! Wat kunt gij eigenlijk niet?’ Heel veel dingen. Ik heb gewoon chance dat mijn talenten bij mijn job passen. Ik heb twee linkerhanden en ontbreek fysieke kracht. Je moet mij geen dingen laten metsen of een kast in elkaar laten steken. Handbal, basketbal, die sporten zijn ook niks voor mij, ik heb geen goede hand-oog-coördinatie. Behalve tennis. Racketsporten doe ik wel graag en goed!

Thuis kom ik tot rust. Helemaal alleen, op mijn bed. Muziek in mijn oren.

Ik heb gekoerst en weinig mensen weten dat ik gitaar speel. Ik kan ook wel uiten, maar da’s niet echt een talent.

Mijn pepe, mijn mama en mijn papa zijn mensen die mij niets over media kunnen bijbrengen, maar mensen die ik vertrouw en zielsgraag zie. Ik heb een soort van interne geluksmeter, ik voel wel aan van oké nu ben ik gelukkig of nu niet en de laatste twee tot drie jaar ben ik bijna constant in een gelukkige staat. Ik doe elke dag wat ik graag doe. Carrièremens is geen vies woord hé. Ik leef hiervoor. Stel u voor, jij houdt van kaarten en als job mag je kaarten, da’s toch de max.

Ik wil als journalist of radiomaker bekend zijn omwille van mijn kwaliteit en grote verhalen die ik mag brengen.

Ik erger mij vaak aan mijn nalatigheid en nonchalance. En aan leugenaars. Niet om de reden dat ze liegen, maar vooral omdat ze denken dat zij zodanig slim zijn, en jij zodanig dom, dat ze u om de tuin kunnen leiden. Die arrogantie van ik ga hiermee wegkomen.

Muziek kan uw hersenen betoveren, dat kan u inpalmen. Je kunt uw ogen sluiten en de wereld zien. In mijn ogen, of ja oren, de mooiste kunstvorm.

Ik droom heel graag weg. Aan andere dingen denken dan de waan van de dag. Het is zoveel leuker om in een wereld te gaan die niet bestaat of utopisch is. Als je bijvoorbeeld naar e Revenant kijkt, die besneeuwde landschappen, als je kan voorstellen hoe dat in die tijd was, dat onaangeroerde landschap, dat moet echt fantastisch geweest zijn.

Gangs of New York, da’s een supergoeie lm. Ik weet niet waarom. Of ja, ik weet wel waarom: Daniel Day-Lewis. Da’s echt de beste acteur die op dit moment leeft.

Beacon van Two Door Cinema Club of Communion van Years and Years, dat luister ik graag. Of Petit Biscuit, een jonge gast die ik toevallig via Twitter ontdekt heb.

Ik zou Octavianus willen ontmoeten, beter bekend als keizer Augustus, ze hebben hem post-mortem nog een maand cadeau gedaan. Die heeft het grootste Romeinse Rijk ooit gehad, als je Hadrianus even wegdenkt, want dat was niet zo een eengemaakt rijk. Onder Octavianus was er voor het eerst rust en handel en relatieve vrede. Een kind van zijn rekening, een tiran, ja, maar hij bracht vrede en rust. Eén van de hoogtepunten die wij als mensheid hebben gehad.

EHBO, dat zou ik als middelbaar vak verplichten! Als jij hier nu een hartaanval krijgt, dan weet ik niet wat doen. Zo één uur in de week waar je praktische dingen leert, zoals EHBO, of een belastingbrief invullen, wat met kindergeld en zo. Ik ben all for Grieks en Latijn voor uw ontwikkeling als mens, maar daar haal je praktisch gezien weinig uit. Een vak van by the way, zo doet ge dat in het echte leven.

Zie mekaar graag, geloof in wat ge wilt geloven, en laat vooral mekaar leven. Iedereen is vrij om te doen wat hij wil, maar uw vrijheid eindigt waar die van een ander begint, over alles heen.