Bart Canini

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Bart Canini

Ik ben een veertiger, afkomstig van Genk, ik heb een zoontje en werk bijna twintig jaar bij Creneau, waar ik algemeen directeur ben. Overtime is een passie waarmee we feestjes in de Versuz en in Amsterdam en Maastricht organiseren. Ik ben getrouwd en ik heb een passie voor de Italiaanse keuken. Ik ben altijd wel bezig, weet ge.

Toen ik afstudeerde als ingenieur, zou ik bij een projectontwikkelaar gaan werken. Een week daarvoor ging ik op stap, in de Katsu in Heers, waar ze een reis naar Ibiza weggaven. Ik heb dat papier ingevuld en gewonnen. Toen vertelden ze mij dat ik onmiddellijk moest vertrekken met de DJ en de eigenaar van de club. Ik had niets bij behalve mijn zwembroek en VISA-kaart. Ik was die dag in Kapermolen gaan zwemmen. ’s Morgens vroeg ben ik Will Erens tegengekomen op het strand. Die vond dat zo een grappig verhaal, dat ik zonder voorbereiding op het vliegtuig gestapt ben. Hij zei: ‘Kom gewoon naar mij, ik zoek iemand zoals u!’ Hij zocht een ingenieur die designers kon helpen bij het opvolgen van projecten. Ik ben van onderaan doorgegroeid.

Wij hebben heel wat freelancers, maar goede mensen proberen we aan ons te binden. Mensen die complementair zijn. Teamspelers.

Ik heb altijd gedacht dat ik naar het buitenland zou verhuizen. Toen ik 11 was, nam ik al alleen de trein naar zee. Als 15-jarige nam ik het vliegtuig naar Ibiza, zonder ouders. Als 18-jarige zat ik met mijn rugzak in Bali. Ik kon altijd wel goed mijn plan trekken, en als ge veel reist, krijgt ge alleen maar meer goesting in andere culturen en landen. Ik had nooit gedacht dat ik nog steeds in Limburg zou zitten, maar net omdat Creneau zo een internationaal bedrijf is en ik toch om de twee weken wel in het buitenland zit, is dat misschien de reden waarom ik hier nog ben.

Ik denk dat Genk een voorbeeld is van goede integratie. Mensen hier genieten van de multiculturele samenleving. Veel steden kunnen daar iets van leren.

Raad aan mijn 25-jarige zelf? Als ik het opnieuw zou doen, zou ik in het buitenland gaan studeren in plaats van in Hasselt. Ik heb geen spijt, maar het zou nog beter geweest zijn. Anderszijds, je leert talen. Hoe meer, hoe beter. En je buitenlands netwerk groeit.

Mensen moeten zich specialiseren om zich te kunnen onderscheiden, maar het is moeilijk om dat vanaf het begin te doen. Het is ook moeilijk om op voorhand te kiezen. Het leven zit vol toevalligheden, we hebben nog altijd de keuze om bepaalde dingen te doen, maar specialiseren in dingen die je graag doet, is belangrijk.

Een feestje organiseren is de beste manier om mensen te leren kennen en een netwerk op te bouwen! Het leven is heel veel geven en nemen. Een netwerk opbouwen van mensen die je vertrouwt, die er binnen vijf minuten staan, mensen die iets willen terugdoen. Als je niet wil delen, kan je niet vermenigvuldigen.

Ik ben veertig geworden en ik vond het heel fijn om te beseffen dat alles kan, en niks meer moet. Ik moet gewoon de dingen doen die ik graag doe, de rest komt dan vanzelf.

Hoe meer je voor mensen doet, hoe meer ze voor u willen terugdoen.

Wat ik merk is dat veel mensen het moeilijk hebben met het verkopen of presenteren van hun ideeën, of om iets uit te leggen. Presentatietechnieken, spreken in het openbaar, spreken voor een groep mensen, inspireren. Ik vind dat daar veel te weinig rond gedaan wordt. Dat is iets wat je nodig hebt en een verplicht vak mag worden op school.

De plek die volgens mij het meest onderschat wordt, is Boekarest. Dat is echt een parel in Europa. Ik heb al veel mensen daar naartoe gestuurd, en velen zijn met verbazing teruggekomen.