Ben Lambrechts

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Ben Lambrechts

Ik was op heel jonge leeftijd al met bluesmuziek bezig, al was dat voor een 13-jarige niet zo vanzelfsprekend. Ik heb dan heel lang moeten sparen, want sommige kameraden konden dat beter, tot ik een klein sikje had. Want dat hoorde erbij. Dan kon je je voordoen als een echte, volwaardige bluesman. Da’s zo een beetje als motards die elkaar tegenkomen en hun vinger opsteken wanneer ze elkaar kruisen.

Door weinig op te treden, creëer je schaarste. De meeste mensen vinden je dan goed en je kan met de pluimen gaan lopen.

Mijn jobtitel is cultureel omnivoor. Iemand die met heel veel verschillende dingen bezig is, over verschillende disciplines. Ik ben omringd met mensen die me heel goed kennen. Dat geeft me ook veel ruimte en energie.

Mijn eretitel op de PXL is ‘ma.’ ‘Jij zorgt ervoor dat er geen ruzie wordt gemaakt en dat de scherpe kantjes eraf gaan’, zei één van de departementshoofden. Ik vond dat eigenlijk een heel mooi compliment.

Ik ben dag en nacht bezig met de hogeschool, met jongeren, met de samenleving. Mijn werk en privéleven zijn ondeelbaar. Sommigen vinden dat je dat heel strikt moet scheiden. Ik ben van nature toch iemand die dat niet kan, en die liever the best of both worlds samenbrengt.

Een diploma is maar één vehikel dat je nodig hebt om je leven mee te maken, en je moet daar het beste van maken.

Taal beïnvloedt de werkelijkheid. Wij spreken onze studenten als junior collega aan, omdat ik niet meer geloof dat onze docenten, ikzelf of de administratie, dat wij alles weten. Studenten leren het beste als ze gemotiveerd zijn. En hoe kan je ze motiveren? Door ze op gelijke voet te behandelen.

Als je niet gepassioneerd bent voor wat je doet, dan word je zo grijs als een muis, en dat is niet waar wij willen voor staan.

Ik denk dat ik weinig jobs in de wereld ga zien die me zoveel inspiratie, dynamiek en power geven dan wat ik hier vandaag mag doen in deze instelling.

We horen ook onze leraren veel klagen, en ik denk dat dat ook wel terecht is, over de bureaucratie. Veel te veel meten en zweten en veel te veel pedagogen. Ik ben er zelf één, dus ik mag dat zeggen.

Elke dag sta ik op, en dan haal ik de kleine mannen uit bed. Ik heb de boterhammen de avond ervoor gesmeerd, dat is één van de weinige dingen die ik moet doen. En dan ga ik snel naar mijn iPhone, screen waar de PXL of mijn collega’s in de media zijn geweest. Ik stuur dat door naar mijn collega’s, we kijken of er een aantal dingen zijn waarop we kunnen reageren, want wij zijn een hogeschool die niet neutraal is, maar ook een mening heeft over de zaken.

Ik ben iemand die heel onzeker is. En ik zal nooit denken dat ik er sta of er ben. Dat is iets anders dan de pose die ik soms inneem, omdat ik denk dat ik wel overtuigingskracht heb. Dat is ook mijn job, om soms de weg te wijzen in de woestijn, maar iedereen weet dat ook ik de waarheid niet in pacht heb. Ik breng mijn verhaal met overtuiging, maar ik sta echt wel open voor andere meningen. Dat hoort ook zo. In de backoffice ben ik iemand die zich heel veel laat inspireren en laat leiden door wat mensen mij vertellen.

Ik ben ook tot 70 maal 70 maal vergeef ik een ander zijn schuld. Ik ben heel vergevingsgezind.

Mijn grootouders zeiden altijd: ‘Alles wat je zelf zegt, dat weet je al.’ Maar ik ben niet altijd geslaagd in het zelf toe te passen.

We worden gepest door het voorzichtigheidsprincipe. Als er iets fout kan gaan, dan moeten we dat allemaal berekenen, meten, en als er dan iets fout gaat, doen we het maar niet. Spring, en reflecteer later.

Als je weet dat het leven eindig is en je partner die bij jou in de zetel ligt, vraagt: ‘Wil je mijn voetjes nog eens masseren?’ En dat je dan zegt: ‘Loop toch naar …’ want ja, ik kan moeilijk voeten masseren én televisiekijken, ik ben een man. Maar dan weet je toch dat dat belangrijk is, een partner waar je lang bij bent, waar je op kan bouwen als het moeilijk met je gaat. Die ook altijd bij je is, die de moeder is van jouw kinderen. Ik weet dat het weinig romantisch klinkt. Het is niet zoals de Himalaya beklimmen en dan ‘Ik hou van jou schatje!’ met een grote affiche roepen, maar dat is voor mij wel romantiek.

Socrates zei: ‘De wijsheid zit in de mens, als je maar de juiste vragen stelt, Kobe.’