De relatief aanwezige anekdote

Gisteren publiceerde VRT NWS een artikel van Benedikte Van Eeghem, getiteld “Relatief afwezige vaders zijn het Belgische normaal.

Sla de talloze folders van grote warenhuisketens er maar op na: het schoolmateriaal dat dezer dagen aangeprezen wordt, is ofwel vrolijk en lieflijk (meisjes), ofwel stoer en ruig (jongens). Als droomberoepen in zo’n brochure aan bod komen, dan zie je bij jongens vooral stoere brandweermannen en astronauten opduiken. De meisjes staat een carrière als schooljuf of ‘zorgende’ verpleegster te wachten [mijn nadruk].

(..)

[Het schoentje wringt] bij de klassieke rolverdeling van mannen en vrouwen in de maatschappij én hoe de perceptie erover hardnekkig standhoudt. In ons land mist het beleid op dat vlak slagkracht om dingen fundamenteel te veranderen. Mannen en vrouwen hebben in België bijvoorbeeld gelijke rechten, maar wanneer ‘ouderschap’ om de hoek komt kijken, is de gelijkheid ver te zoeken. Het huidige thematisch verlofmodel maakt dat jonge ouders astronaut (papa) of verpleegster (mama) blijven, zonder meer.

Ik doe graag de test bij mijn omgeving, om bovenstaande hypothese anekdotisch kracht bij te zetten, of net niet.

1. Stoere brandweermannen en astronauten bij jongens

Mijn broer is brandweerman – een gemakkelijk begin. Voor zover ik weet (en mij herinner van de laatste opendeurdag) heeft hij geen vrouwelijke collega’s in zijn ploeg. Het zou kunnen dat er bij het ondersteunend personeel (administratie, oproepcentrum) te vinden zijn, maar de overgrote meerderheid zijn mannen. Benedikte zit fout – het is niet louter de commerce.

Dan de astronauten. Ik vroeg Frank De Winne hier in 2016 al naar. Eén op de zes (16%) van de kandidaten-astronauten zijn vrouwen, en diezelfde ratio vertaalt zich ook in het effectieve Europese astronautenkorps. Benedikte zit weer fout – het is niet louter commerce.

2. Schooljuf of ‘zorgende’ verpleegster bij meisjes

Ik kijk even rond in mijn familie. Ik heb één mannelijke en twee vrouwelijke familieleden die in het onderwijs staan (begonnen als leerkracht en al dan niet doorgegroeid). De man staat in een typische “jongensschool” (houtbewerking, elektriciteit, mechanica), de vrouwen in een typische “meisjesschool” (de voorpagina van hun website focust op mensen, en het zijn vier meisjes. De voorpagina van de “jongensschool” focust op dingen – nuttig om op te merken). Voor de volledigheid vermeld ik dat ik drie nonkels en vier tantes heb, statistisch niet onbelangrijk. Het stereotiep houdt stand, het is meer dan louter commerce.

Ten slotte: de ‘zorgende’ verpleegster. Heb ik geluk dat mijn moeder verpleegster vroedkundige is! Op haar afdeling werken zestig mensen. Ik zou Benedikte graag vragen wat hier de verhouding man/vrouw is, maar ik verklap het al: nul komma nul mannen, zestig vrouwen. Vier op vier, tenzij je wil argumenteren dat dit ook allemaal de schuld is van commerce.

Niet dat Benedikte helemaal geen punt heeft. Wanneer het onderwerp ter sprake komt, ben ik graag degene die verkondigt dat hij graag thuisblijft terwijl zijn vrouw gaat werken. Mensen interpreteren dat direct als luierikken-gedrag (die vent wil niets doen!? En die is daar fier op!?), terwijl niets minder waar is. De stereotypen over hoe het gezin eruit zou moeten zien, lopen quasi-religieus doorheen het traditionele seculaire gezin. Waar Benedikte en ik verschillen is wie we daarvoor met de vinger wijzen.

Foto via VRT NWS

Ik ben trouwens in de war door de foto bij het artikel, de spelende meisjes met roze bril. Is dit een slechte grap? Is heel het artikel ironisch bedoeld en val ik ervoor? 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.