Eefje Depoortere

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Eefje Depoortere

Ik vlieg redelijk onder de radar. Mijn vrienden en familie weten wel ongeveer wat ik doe maar dat is het ook. We hebben honderdduizenden kijkers maar de meeste mensen kennen deze wereld niet. Het is wel vergelijkbaar met voetbal: een Jupiler Pro League, een Champions League en wereldbeker.

Ik heb een hele tijd niet geweten wat ik wilde studeren. Ik heb dan een master in de Geschiedenis behaald naar aanleiding van een boek dat ik in de infotheek las. Ik was geïnteresseerd in tennis en voetbal en wielrennen en ik wou heel graag de sportjournalistiek in. Ik heb een manama Journalistiek in Brussel gedaan. Toen raakte ik in paniek en volgde ik de lerarenopleiding. Met drie diploma’s wist ik nog steeds niet wat ik wou doen. Tussen de interims door vroeg een vriend me om League of Legends[1] mee te spelen. Ik besefte dat het interessant en ook competitief is, en vooral, iets dat groeide. Ik ben dan daarover beginnen schrijven en interviews afnemen en zo is de bal aan het rollen gegaan.

Van maandag tot en met donderdag werkte ik bijvoorbeeld achter de bar op de Horecabeurs. ’s Vrijdags vloog ik dan naar Las Vegas voor een evenement. Behalve de vlucht en het eten was dat allemaal onbezoldigd. Ik vond dat toen fantastisch, natuurlijk. Hoe ga je anders op zo een jonge leeftijd de wereld rond? Zondagavond kwam ik terug en kon ik in het begin van de nieuwe werkweek weer ergens achter de bar gaan staan. Via SK-Gaming ging ik naar Zuid-Korea en daar heb ik mijn hart en ziel gegeven, heel veel rondgelopen en interviews afgenomen. Zes maanden later sprak mijn huidige werkgever, Riot Games, mij aan om een show te presenteren in Keulen. 10 januari 2013 kwam de vraag, op 1 februari begon de show. Ik ben dan halsoverkop vertrokken. Ze konden zelfs gezegd hebben: ‘Verhuis maar naar de andere kant van de wereld.’ Dat had ik ook gedaan.

eSports Host is mijn jobtitel, of ik zeg dat ik in de videogames werk. Mensen reageren dan op drie manieren: ‘Oeh da’s interessant!’ of: ‘Dat ken ik en dat vind ik cool!’ of: ‘Wat doet gij in hemelsnaam met uw leven?’

Ik kwam terug van Korea en mijn moeder vroeg: ‘Ga je dan nu solliciteren?’, terwijl mijn hoofd ‘Dit wil ik doen!’ schreeuwde. Ik heb ze eens meegenomen naar de studio in Keulen en toen beseften ze dat dit echt was. Nu zijn ze wel heel trots, zeker als je op de Belgische televisie[2] komt!

Om de show te produceren, werken we als een hecht team. Maar om hier te geraken moest ik natuurlijk heel competitief zijn. Ik heb een jaar keihard gratis gewerkt om dit te doen, om de beste te zijn.

Vanaf vijf minuten voor een interview wil ik niet meer gestoord worden. Je moet erop vertrouwen dat je professioneel genoeg bent en dat je kan navigeren als er iets onverwachts gebeurt. Ik heb het niet graag als men mij tijdens een show op mijn fouten wijst. Liefst erna, anders denk ik dat alles fout blijft gaan.

Er is een vertrouwensband tussen mij en mijn fans, sommigen volgen me al jaren. Ik schrijf eerder een tweet over mijn gemoedsrust dan pakweg een sms naar mijn moeder. Maar da’s wel nog anders dan iets gaan drinken met iemand en je hart uitstorten en een knuffel geven.

De dingen die mensen mij sturen op Facebook of Twitter zijn soms echt extreem. Mensen kunnen heel erg gemeen zijn, maar daar mag je je niet door laten aantasten. Anders ga je eraan kapot. Maar ik krijg ook elke week huwelijksaanzoeken!

Ik merk over de jaren dat ik bijna geen tijd meer heb om te kalmeren. Als je zeven uur hoog zat om een show te presenteren en dan in een uur weer omlaag moet komen om te slapen, dat gaat niet. Met Kerstmis ga ik terug naar thuis en dan slaap ik 18 uur aan een stuk.

Als je 24/24 bezig bent met je job in een bedrijf waar iedereen 24/24 bezig is met zijn job en je woont ver van huis, dan maak je niet zo makkelijk vrienden. Als je constant bezig bent en honderdduizenden mensen naar je kijken, dan wil ik ook eens gewoon een weekend alleen zitten en tegen niemand praten.

Behalve je carrière, ben je tevreden met waar je nu staat? Ja! Ik moet wel zeggen, mijn carrière is de enige indicator van hoe tevreden ik met mijn leven ben. Zo ben ik altijd wel geweest, ik wou altijd de beste zijn. Ik wil zeker niet één van die mensen zijn die elke dag tegen hun goesting naar hun werk gaan. Heel wat van mijn vrienden zijn nu wel getrouwd en hebben een eerste kindje. Ik heb dat huisje-tuintje-boompje of 9-to-5-gevoel nog steeds niet, al heb ik ook geen mogelijkheid om dat te doen. Ik leer weinig nieuwe vrienden kennen, en er is wel een verschil tussen fans op Twitter die wel om je geven en lieve berichten sturen, en je beste vriend op wiens schouder je op dat moment liever zou huilen. Dat maakt me soms heel triest. Maar waarover klaag ik eigenlijk? Je moet bepaalde opofferingen doen en je kan niet alles hebben. Soms maakt me dat heel verdrietig, maar dan is er een show en ben ik weer blij.

Het meeste geniet ik soms, als ik lang weg ben geweest, van thuis alleen te zitten voor de computer en wat te spelen. En slapen! Niemand kan beseffen hoe heerlijk het voor mij is om een nacht door te slapen.

Ik denk dat ik zelf heel slecht ben in de liefde maar wel anderen goed kan helpen. Ik heb wel een beetje een zesde zintuig voor wat mensen over mensen denken. Misschien beeld ik me dat ook allemaal maar in.

Soms krijg ik zo een berichtje van mensen op Facebook: ‘Hier is een foto van jou, ik heb je gezien op de trein!’ Dan denk ik: ‘Je hebt dus dertig minuten tegenover mij gezeten en niet met mij gepraat maar wel een foto getrokken?’ Dan heb ik liever dat mensen gewoon op mij afstappen en mij aanspreken.

‘Het komt allemaal wel goed, veel minder stressen om de dingen die je toch niet kan veranderen en de dingen rustiger aanpakken die fout lopen, want door erover te stressen en door andere mensen er zenuwachtig van te maken, ga je ook niet helpen.’ Dat zou ik mijn 18-jarige zelf vertellen. Ik heb dat nu nog altijd, maar als er vroeger iets fout liep, goeh, ik kon een stoel door de ruit gooien. Tegen mijn 25-jarige zelf zou ik nog steeds: ‘Het komt goed’ zeggen, maar ook: ‘Hard genoeg werken en advies aannemen van de juiste mensen, en je niet te veel laten leiden door mensen die het niet goed met je voorhebben en je aanspreken om de verkeerde redenen, en je meer concentreren op jezelf.’ Ondertussen zijn er wel een aantal mensen die mij apart nemen en me daaraan herinneren. Ik ben die mensen ook heel dankbaar om zoveel geduld te hebben met mij.

Mijn favoriete schrijver is Haruki Murakami[3]. Ik ben heel erg fan van magisch realisme, realisme met iets wat out of the ordinary is. De Trein der Traagheid is daar een voorbeeld van. Halverwege besef je dat er iets niet klopt. Je moet het eigenlijk zelf lezen, ik kan het moeiijk uitleggen!

Het internet is overal rond ons en we zitten er elke dag op, maar de mensen waar je berichten naar stuurt zijn echte mensen. Je kan altijd je mening uiten en natuurlijk zijn die meningen heel uiteenlopend, maar besef dat de mensen aan wie je het richt, dat ook lezen en daar ook mee bezig zijn. Wees niet gemeen, wees tegen mensen op het internet zoals je tegen mensen in het echte leven zou zijn. Als je het niet zou zeggen in iemands gezicht, dan moet je het ook niet op het internet zeggen.

[1] League of Legends is een computerspel ontwikkeld en uitgebracht door Riot Games in 2009. Het heeft zo’n 70 miljoen spelers en is daarmee het meest gespeelde spel ter wereld.

[2] Eefje vertelde in Hotel M over haar job, al liet die reportage nog veel te wensen over. Het was een reden te meer om haar te interviewen en dieper op dit onderwerp in te gaan.

[3] Opgegroeid in Kobe, Japan