Een moment van traagheid

Tijdens het lezen van Sarah Bakewell’s How to Live: A Life of Montaigne1 stuitte ik de Slow Movement uit de jaren ’80. Ik bestelde Sten Nadolny’s The Discovery of Slowness2, maar wat ik vandaag las, was bemoedigend. Het idee van een traag, rustig leven. Ik herinner me nog dat Karolien Olaerts in onze babbel  iets gelijkaardig zei. “Ik doe alles op het gemakje.” Ik herinner me dat die uitspraak even is blijven hangen, maar ik kon ‘m niet direct vastnemen. Of me niet meteen voorstellen hoe dat er dan concreet zou uitzien.

Maar gaandeweg, over de jaren heen, irriteer ik me regelmatig aan de zogenaamde “snelheid” van ons leven. Het valt me hoe langer hoe meer op dat ik diep plezier en diepe voldoening haal uit dingen waar geen shortcut voor bestaat. Denk aan lezen. Denk aan wandelen (Santiago de Compostela). Denk aan lopen. Denk aan schrijven. Woord voor woord, stap voor stap. Plezier zit ‘m hoe langer hoe meer in de kleine, trage dingen. Een postkaart in plaats van WhatsApp-berichtje schrijven. Een afspraak maken en je daaraan houden, in plaats van een last minute annulatie – uiteraard per sms, hoe minder persoonlijk contact, hoe makkelijker. Een digitaal leven geeft ons een ongeziene vrijheid, maar welke prijs betalen we voor snelheid? Kan je voeding echt appreciëren als je nooit zelf kookt?

Daarnaast voel ik dat mijn internetgebruik, in het algemeen, teveel van mijn productieve tijd inneemt. Ik was de laatste weken als vrijwillig moderator op een groot Vlaams forum actief, en kwam daar tot een besluit dat al lang pruttelde: dat ik graag eerlijke gesprekken voer. En als je echt het gemiddelde bent van de vijf mensen die het dichtst bij je staan, geldt dat dan ook niet voor je consumptiegedrag? Mensen (en informatie) gedragen zich trouwens anders in een zee van anonimiteit. Hoe groter de groep (en anonimiteit binnen de groep), hoe lager de gemiddelde kwaliteit. Hetzelfde geldt (grotendeels) voor LinkedIn, Twitter en Facebook, waar het anonieme karakter zich vertaalt in de niet-te-achterhalen bron van datgene wat gedeeld wordt (weet je écht dat ik, Kobe, en geen bot deze post geschreven heeft?). Ik ben dan ook niet meer actief op die platformen.

Ik denk ten slotte na over de implicaties van mijn smart phone-gebruik, en of/hoe ik een leven zonder dat toestel zou indelen. Een chatapplicatie (WhatsApp) zou ik moeten vervangen. Andere handigheden, zoals digitale tickets en een gps, heb ik niet écht nodig. Via mijn laptop zou ik de meest nodige functionaliteit kunnen behouden, denk aan een Skype-telefoonnummer & e-mail.

Ik heb nog een aantal ideeën en gedachten rond dit thema. Ik bundel ze onder “De Traagheid der Dingen.” Het speelveld van therapeutisch schilderen, tot leesclubs, avondwandelingen, robustheid, mentale helderheid, architecturale pracht, achromatische klederdracht, en veel meer. Maar dat zal, in de sfeer van mijn eigen traagheid, waarschijnlijk een paar jaar duren.

.. ondertussen knutsel ik verder. 🙂

 

Probably my favourite “Illusions” (Richard Bach) chapter. I highly, higly recommend this book. “I do not exist to impress you.” 🌹 #knutselen

Een bericht gedeeld door Kobe van Reppelen (@kobevanreppelen) op

  1. Bestel How to Live via Amazon.
  2. Bestel The Discovery of Slowness via Amazon.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.