Een verliefde ENFP (2)

In de zomer van 2013 begon mijn grootste avontuur tot nog toe, denk ik. Het jaar waarin ik het meeste leerde, waarin ik fantastische mensen leerde kennen, mooie herinneringen maakte en verliefd werd op een stad. Ja, zoiets bestaat echt. Hamburg. Stad der steden. Parel aan de Elbe. Ongetwijfeld de mooiste stad in Noord-Europa, al moet ik de Scandinavische hoofdsteden nog bezoeken.

Ik startte mijn werk in de Friedensallee, bij Duitse afdeling van AFS, de uitwisselingsorganisatie waarmee ik in 2009 naar Brazilië vertrokken ben. Ze zochten een stagiair/vrijwilliger om een aantal administratieve taken uit te voeren, en na een beetje getouwtrek belandde ik op de derde verdieping, bij de Freiwilligendienst. Op het eerste verdiep, bij de PR-afdeling, liepen ook een paar stagiaires rond, waaronder Eduard. Aan Eduard heb ik minstens zo warme herinneringen, maar da’s een ander verhaal. Hem heb ik nooit gekust. Was nicht ist, kann noch kommen, hé!

Edu
Edu

Behalve Eduard, liep er nog iemand op de eerste verdieping rond. Amelie, en het is veilig te zeggen, dat elke mannelijke collega haar graag zag rondlopen. Op het eerste zicht leek ze een beetje onbereikbaar. “Vandaag niet”. “Stop met je gezever, Kobe”. Haar hoofd stevig op haar schouders. Weet wat ze wil, of doet heel goed alsof.

Ze viel dan ook snel op. Groot, slank, blond. Gebalanceerd. Geïnformeerd. Een leuk meisje, in een leuke omgeving. Ze was graag met de mensen rondom haar bezig. Wij beiden gingen niet vaak met de groep mee op stap. Ik ben van nature geen drinker, dus haar echt leren kennen, deed ik niet. Behalve een Guten Morgen! hier en een Wie geht’s? daar, kwam ik niet echt in de buurt. Die situatie bleef een paar maanden zo. Om één of andere reden lukte het niet met haar af te spreken. Te druk. Iets anders te doen. Geen interesse. Oprotten, stomme Belg.

Het duurde tot op een mooie avond in april. Elias, mijn favoriete Costa Ricaan en stagiair die ook bij de Freiwilligendienst werkte, gaf zijn afscheidsfeestje. Niet zomaar een feestje, maar een heus dansfestijn in de leukste plek op de Reeperbahn: Summer Salon. Hij zou nog één keer met al zijn vrienden genieten en rond 4u ‘s morgens richting de luchthaven gaan. Van daaruit vloog hij naar zijn broer, om een mini-Eurotrip te doen.

Summer Salon
Summer Salon

Ik denk dat iedereen erbij was. Alle vrijwilligers die voor AFS werkten, behalve een vergeetachtige Franse, die toch nooit mee kwam. Ik weet haar naam zelfs niet meer (Laure, nvdr). Amelie was er wel. Edu, Elias en ik deelden harde high fives uit. We dansten, dronken en nodigden mensen uit om zo met een kromme rug (hoe heet dat?) onder een lint te lopen, waarbij onze armen het lint vormenden. Van mijn broertje had ik een tijdje daarvoor een “LIKE”-stempel gekregen. Ik gok dat we 30 mensen volgestempeld hebben, waaronder onszelf, en Amelie, uiteraard.

Om één of andere onverklaarbare reden, kwam Amelie precies los. Was het omdat Elias zou vertrekken? Ik weet het niet, ik zal het nooit weten. Maar in één split second, keek ze net iets langer dan mij, dan ze de 7 maanden daarvoor deed.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.