Herman Brusselmans

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Herman Brusselmans

Ik woon in Gent, in een gebouw dat een lingeriefabriek was. Voor mijn tijd hé.

Ik wil in een stad wonen omdat het schrijven heel solitair is. Mocht ik op het platteland wonen en alleen maar koeien zien als ik buiten kijk of buitenga, dan zou ik heel andere boeken schrijven en zot worden. Ik wil het gevoel hebben dat er leven rondom mij is.

Ik ben nog nergens geweest. Of ja, wel in Parijs, en Rome (Daar heeft het drie dagen gestortregend), en Ibiza, en Saint-Tropez (Zuid-Frankrijk in september, we waren vroeger thuis dan gepland vanwege de regen), maar altijd onder invloed van anderen. Als ik buitenkom, begint het te regenen.

Ik ben de zoon van een veehandelaar. Die mannen onder elkaar, dat is wel de moeite om die bezig te horen. Er werden continu verhalen verteld. Gewoon zeveren en overdrijven en liegen en elkaar de loef afsteken. Mijn grootvader, Frans, langs moeders kant, een paardenhandelaar, dat was echt een fantast. Die had een schrijver of stand-upcomedian kunnen zijn. Die fantaseerde, die zoog dingen uit zijn duim, die maakte mensen dingen wijs.

De nacht is vaak een personage in mijn romans, in de zin van het ik-personage zit ’s nachts alleen en heeft donkere gedachten, die hij overdag niet zou hebben.

Ik heb altijd gewild dat ik genoeg geld zou verdienen met wat ik doe. Dus niet van, we zullen wel zien of we morgen de huishuur kunnen betalen. In het eerste jaar als schrijver verdiende ik al een stuk meer dan op de RVA. Daar verdiende ik trouwens bijna helemaal niets, dus dat was niet zo moeilijk.

Hier (in mijn appartement) staan een televisie, twee banken van Ikea en een tafel voor mijn computer en printer. That’s it. Pas op: ik heb in de loop der tijden veel weggegooid. En dat is, denk ik, ook wel iets wat je krijgt met ouder te worden. Ouder worden is het weggooien van ballast, voor mij althans. Je hebt eigenlijk ongelooflijk weinig nodig.

Ik ben bezig met literatuur en sport, met name voetbal. En daar lees ik allemaal veel over. Vrouwen zijn ook een interessegebied, maar goed, als je een vaste vriendin hebt…

Ik heb van niets spijt. Ik ben wel tevreden omdat alles wat ik gedaan heb, ik dat toch wel met mijn ogen open deed. Het is toch altijd wel een keuze geweest. En never cry over spilled milk.

Woody Allen is een grote inspiratiebron geweest. Ik moet lachen met absurdistische films. Gerard Reve, J.D. Salinger, Joseph Heller, Remco Campert, Jan Cremer, Bret Easton Ellis. Er zijn veel mensen die me beïnvloeden. Een samenzwering van idioten is een fantastische roman.

Ik zit vaak op YouTube mijn verleden te checken, waar je ook nog nieuwe dingen kan leren, dat je nu dingen uit 1965 ontdekt of herontdekt.

Ik sta nooit te dansen op tafel met een goede kritiek, ik zal nooit in de put zitten met een slechte kritiek. Ik heb daar eigenlijk nooit wakker van gelegen, van slechte recensies. Om het even wie op een podium stapt, en dat gaat van Eddy Wally tot Beyoncé, die hebben allemaal voor- en tegenstanders. Van zodra je op een podium kruipt, en dat podium kan televisie tot theater zijn, zijn er altijd tegenstrijdigheden. De mensen die alleen maar goede kritieken krijgen en dan de ideale schoonzoon worden genoemd, vaak vind ik die hun werk gewoon middelmatig.

Ik ben tevreden dat ik nog leef, en dat ik veel goede dingen heb meegemaakt. Ik heb goede relaties gehad. Oké, er zijn er bij die geëindigd zijn, maar met de meeste mensen kan ik door één deur. Financieel is het wel oké. Je moet niet te veel eisen van het leven.

Roem gaat weg, en maar goed ook. Er komen wel andere mensen in de plaats. Je moet altijd rekenen van als ik verdwijn, om het even waar, in een relatie, een huis, een vak, er komen andere mensen.

We zijn allemaal iemand, weet je wel. Ik heb, toen ik jong was, geworsteld met de zinloosheid van het bestaan. Waarom doen we iets? Het heeft toch allemaal weinig zin. Dat kan leiden tot depressie en zwartgalligheid en rare gedachten en ik wil niet meer leven, enzovoort. Maar als je die zinloosheid doordrijft, en dan zover komt dat je ook zegt van, zelfs de zinloosheid is zinloos, dan kom je tot een soort rust in je kop. Van oké, mijn boek staat niet nummer één in de top tien, so what? Wat is het belang van daar te staan? Wat is het belang van de mooiste vriendin aller tijden te hebben? Wat is het belang van miljardair te zijn? Het komt allemaal neer op: wees content met wat je hebt.

Ik ben absoluut een twijfelaar eersteklas. Waarom zeg je dat ik zelfzeker lijk? Twijfel en alles wat daarmee samenhangt, zoals zwartgalligheid, depressiviteit enzovoort, die hadden allemaal te maken met mijn angststoornissen. Ik heb echt ziekelijke angststoornissen gehad. En wat mij daarbij geholpen heeft is wilskracht, de steun van mensen om mij heen, en pillen. Ik slik voor de rest van mijn leven pillen. De combinatie van die drie heeft mij er voor negentig, vijfennegentig procent vanaf geholpen.

Of ik iets aan mijzelf zou veranderen? Weet je, als je bescheiden bent, zou je zeggen: ‘Ongeveer alles’. En als je onbescheiden bent, zou je zeggen: ‘Niets’. Dus laat ik voor één keer onbescheiden zijn en zeggen: ‘Nee, ik zou niets veranderen.’ Ik zou kunnen zeggen: ‘Ik zou tien centimeter groter willen zijn’ of ‘Ik zou knapper willen zijn’ of ‘Ik zou Wimbledon willen winnen en een goede tennisser willen zijn’, maar het is wat het is. En nee, laat maar zitten.

Ik ben wel graag bezig met het godsbeeld. Ik denk dan, kijk, mijn moeder, mijn vader en mijn hond zitten op mij te wachten, maar hoe ga ik die vinden? En hoe zit dat dan met een baby van drie maanden die steft? Hoe zit dat met hen en het hiernamaals? Want ik zie mijzelf, zoals ik nu ben, bij mijn vader en mijn moeder en mijn hond zoals ze op het einde van hun leven waren. Maar je kan een baby hebben van twee maanden die sterft en die zijn moeder wordt honderdentwee jaar. Als die elkaar vinden, wat hebben die aan elkaar? Niet veel, hé. Kijk, er zijn tot nu toe, dat is uitgerekend, 102 miljard mensen geweest op de wereld. Dus, dat is nog redelijk te doen eigenlijk, dat is nog niet zoveel. Maar dan al die honden en al die muggen en zo die in het hiernamaals vliegen. Er zijn oneindig veel muggen geweest. Als die allemaal naar de hemel gegaan zijn, dan zitten we ook wel met een muggenplaag daar hé? Met zo’n dingen kan ik mij wel amuseren. Ik heb een theorie die ook niet nieuw is: op het moment dat we sterven, worden we weer geboren. Het moment dat ik mijn laatste adem uitblaas, word ik weer verwekt in 1957 en ga ik mijn leven opnieuw leiden en opnieuw en opnieuw. Dus zitten wij hier misschien al voor de duizendste keer dit interview te doen. Dat is een theorie die je met niets kan staven, met niets kan bewijzen, maar altijd is dat een wapen tegen de angst dat we er niet meer gaan zijn[1].

Een meisje van 24 moet zich niet aanpassen aan haar lief van 58 door een beetje ouwelijk te gaan doen, en omgekeerd ook niet. Je moet elkaar ergens vinden in de liefde en de verliefdheid en op de gulden middenweg. En dan kan je wel, ondanks dat je een enorm leeftijdsverschil hebt, een goede relatie hebben.

Liefdesverdriet, dat is heel pijnlijk. Of dat went? Tandpijn went ook niet hé. Als je voor de honderdste keer erge tandpijn hebt, ga je niet zeggen: ‘Ja, ik ben het nu al gewend’.

Mijn kernwoord is straight. Ik heb geen lijken in de kast, ik moet niet onrustig worden. Eigenlijk is dat wel spijtig, dat mijn kernwoord een Engels woord is. ‘Rechtuit.’

Laat iedereen in zijn waarde, zelfs waardeloze mensen. Laat ze maar schelden op iedereen en laat ze maar racist zijn enzovoort. Blijf uit elkaars comfortzone, op alle gebieden. Ook als je naast een mooi meisje zit op de trein, ga niet dichter schuiven tot je haar kan aanraken. Laat dat meisje gerust. En wees goed voor je huisdieren. Dierenhaters zijn mensenhaters. Dus, wees lief voor de dieren. Punt.

[1] “Ik vind zijn geratel wel leuk,” merkte een luisteraar op.