Ik draag Ferdinand een warm hart toe

Als mijn geheugen me niet in de steek laat, ontmoette ik Ferdinand in de eerste wandelweek, al weet ik het niet meer goed: na een tijdje wordt het allemaal één grote blur. Wat ik me wél heel goed herinner, is de eerste avond waarop Ferdinand en mezelf, samen met een viertal anderen, op restaurant zaten. We genoten van lekker eten en een glaasje wijn, na een lange wandeldag.

Ferdinand vertelde me over zijn dochters. Hij heeft er drie. Toen hij een aantal jaar geleden op pensioen ging (hij nadert nu de 70), vertelde hij hen dat hij met ieder van hen een reis wou maken.

Eentje koos ervoor om vier weken lang de bergen in Nepal in te trekken, tot ongeveer 4000 meter hoogte. De tweede besliste om vijf weken met hem door Cuba met de rugzak te trekken. De derde heeft net een kindje, en wacht nog even. Ik vond zijn verhaal fascinerend. Ik had zoiets nog nooit gehoord. Net op pensioen, en om dat te vieren, zou hij wekenlang met zijn dochters actief op reis gaan.

Hij vertelde verder. “Mijn dochters en ik hebben een erg goede band. We zien elkaar niet zo vaak, maar ze weten wel dat ze me altijd kunnen bereiken, en dat ik ze altijd zal helpen. Ik denk dat die band ontstond omdat ik de eerste paar levensjaren bij hen was. Dat heeft een diepe band tussen ons gecreëerd.” Ik heb dit en soortgelijke verhalen vaker gehoord, en eerlijk gezegd is het een doel wat ik mezelf stel. Om thuis te kunnen blijven in de eerste levensjaren van mijn kind(eren). Het is erg inspirerend om iemand daarover te horen vertellen, en het geeft me goesting om dezelfde doelen te zetten.

Dat brengt me tot dit slot: wanneer ik vandaag rondkijk, associeer ik “ouderdom” met “aftakelen.” Mensen gaan op pensioen, hun fysieke gezondheid gaat achteruit (meer kwaaltjes), verhuizen eerst richting een ziekenhuiskamer, daarna naar verzorgingscentra. De trend is negatief.
Niet zo tijdens het wandelen. Daar hoor je verhalen van generatiegenoten (erg veel zestigers op wandel) en hoe zij tot op dat moment in hun leven stonden. Actief, buitenshuis, erop uit trekken. Hoe vaak ik “dagelijks wandelen doet wonderen” hoorde – ongelooflijk. Het toont mij dat je met ouderdom ook positieve dingen kan rijmen. Dat er meer is dan werken tem. 65 en dan “uitbollen.” Voor velen begint het plezier dan pas.

Zo ook voor Chris en Don, twee Australiërs van begin zestig die als jonge gasten rondtrokken (links op de foto). Samen met André (rechts, met z’n compressiesokken :D) waren deze drie kerels absoluut geweldig om een dag mee te spenderen.

Vier zestigers met bakken energie. Ja, daar streef ik ook naar.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.