Jan Peumans

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Jan Peumans

Ik ben helemaal lokaal begonnen en heb altijd drie dingen gevolgd:

  • Aanwezigheidspolitiek, waar heel veel tijd en energie in kruipt.
  • Beschikbaar zijn voor de bevolking, vroeger heette dat ook wel sociaal dienstbetoon.
  • Dossierkennis, dat je weet waar je het over heb en niet uit je nek lult.

Dat is een gouden raad in de politiek, niet uit de nek lullen. Dat betekent dat je moet studeren en dat klinkt misschien heel raar. Dat veronderstelt van jezelf dat je studeert. Zo simpel is het.

Ik denk dat je eigenlijk gewoon jezelf moet blijven. Je moet niet gemaakt gaan doen. Ik ben altijd een man van mijn woord geweest. Je moet je woord nakomen en je moet eigenlijk op elke vraag die de burger stelt, antwoorden. Is het negatief, dan is het negatief. Is het positief, dan is het positief. Maar antwoord! Ik ben altijd correct geweest, niet omkoopbaar. Je moet natuurlijk wel diplomatisch zijn als je in de politiek gaat.

Als voorzitter spreek ik namens het parlement, dan kan ik geen persoonlijke mening verkondigen. Een voorzitter heeft drie functies. Hij vertegenwoordigt het parlement naar buitenuit en hij zit de plenaire vergadering voor[1].

Men is veel bezig met de kleine dingen des levens. Je kan hier een vraag stellen over het tewerkstellen van politieke vluchtelingen bij Plopsaland, maar je kan ook een vraag stellen aan de minister: ‘Hoe zit het in het algemeen met de tewerkstelling van politieke vluchtelingen in Vlaanderen?’ Dat vind ik persoonlijk veel interessanter omdat je dan een algemeen maatschappelijk debat krijgt, en niet bezig bent over het probleem hier om de hoek. Het abstractieniveau zou een beetje hoger moeten liggen, maar je moet daar ook de intellectuele capaciteit voor hebben. Je moet afstand kunnen nemen van de dagelijkse dingen en met de grote zaken bezig zijn.

Het niet gebruiken van laptops, iPhones en andere hoogtechnologische toestellen in de plenaire vergadering en in de commissievergaderingen. Dat voorstel is afgewezen. Dat vond men te ver gaan. Dat is voor mij een grote ergernis, dat mensen voortdurend op dat ding zitten te kijken. Als jij nu bij mij hier bent en stel dat ik voortdurend op dat ding zit te kijken, dan zou jij dat natuurlijk geweldig irritant vinden. Dat is een beetje de pest in dit parlement.

In de politiek bestaat dankbaarheid heel weinig, dat is gewoon zo. Je moet ook niet denken dat je de dankbaarheid van de mensheid gaat krijgen. Forget it. De mensen zijn tegenover mij wel nog altijd heel open en vriendelijk.

Wat ik deel met mijn landgenoten? Dat je moet zorgen dat je tolerant bent ten op zichte van je omgeving, en dat je moet proberen, zoals de Boeddhisten doen, om mededogen te hebben met je medemens. Ik vind tolerantie nog altijd essentieel. Je moet het niet met elkaar eens zijn, maar je moet wel zo tolerant zijn dat iemand een andere mening kan hebben!

De mooiste plek in België? Bij mij thuis. Ah! Voor toeristen? De Voerstreek!

Ik ben een geweldige boekenmaniak. Ik koop regelmatig boeken. Ik ben eigenlijk een beetje gestoord. Ik durf geen boekhandel binnengaan, want dan heb ik het zitten. Ik studeer nog altijd heel graag, ik ben nog altijd heel nieuwsgierig, ik leer nog elke dag bij.

[1] De derde functie is verloren gegaan in de dynamiek van het gesprek, wat mij tijdens het schrijven pas opvalt.