Karl Mortier

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Karl Mortier

Out of the box, dat bestaat niet. Ik incubeer mensen om met hun uitdagingen aan de slag te gaan.

‘Levenslang leren’ is een motto. Certificaten behalen en bijscholen. Ik ben nog altijd aan het studeren. Je zou niet de vraag ‘wat heb je gestudeerd?’ moeten stellen, maar ‘wat ben je aan het studeren?’

Ik heb nooit mijn waarom verloochend. Ik was een braaf maar ondernemend buitenbeentje, dat dingen in vraag durfde stellen. Ik wist wel dat ik geen bakker of slager zou worden.

Ik ben ervan overtuigd dat wat ik nu doe, een gevolg is van het nooit verloochenen van wie ik ben, dat het een resultaat is van waarvoor ik sta. Zaken anders durven bekijken, niet zomaar alles voor waar aannemen en kritisch zijn. Ik ben wel fier met wat ik nu doe, en dat binnen het statuut van zelfstandige.

Mijn gemiddelde werkweek is 80% operationeel en 20% ontwikkeling. Eén dag op vijf ben ik bezig met niet-werken, zaken uitschrijven, mindmaps maken en lezen.

90% van de bedrijven denken dat ze creatief en innovatief zijn, maar dat is onzin. Het is maar een middel, geen doel.

Ik ben trouw aan wat Einstein zei: ‘Als je één uur hebt om alle problemen van de wereld op te lossen, ben je 55 minuten bezig met analyse en vijf minuten met de oplossing.’ Mensen moeten me niet roepen voor kant-en-klare oplossingen, ik ben eerst en vooral bezig met de behoefte en wat precies nodig is, en dan pas komt een te implementeren oplossing. Na de implementatie is er dan reflectie.

Het toevalsleren, da’s super! Wanneer mensen toevallig spreken over iets wat jou interesseert, leer je bij. Wees open, luister en kijk. Vanuit een sluimerende behoefte kan je veel leren.

Als je tien jaar lang drie uur per dag over iets leert, word je een wereldleider of -specialist over dat onderwerp.

Werk sterk aan je inhoud. Ik ben van het principe dat je eerst een goed product maakt, dat je bijschaaft, met wat peper en zout van jezelf, waarna je het vermarkt. Inhoud eerst, vorm komt later.

Ik ben zwaar ziek geweest. Ik werd opgenomen op intensieve zorgen en ik heb daar een paar dagen in coma gelegen[1]. Dat heeft mij gevormd. Ik ben niet meer bang voor tegenslag, want voor hetzelfde geld zat ik hier nu niet. Het is mijn vrouw die mij opnieuw gevonden heeft, die mij erdoor getrokken heeft. Als het licht even uitgaat, denk je daar wel over na. Die beleving heeft me een heel andere kijk op het leven gegeven, met minder schrik om te falen en door méér te luisteren naar wat mensen te vertellen hebben en daar mee aan de slag te gaan. Ik ben daar op één of andere manier erg dankbaar voor. Het kon ook anders afgelopen zijn.

Iedereen kan zichzelf uitdagen, vooral in dagelijkse gewoontes. Ga niet altijd naar hetzelfde restaurant, teken eens cirkels in plaats van vierkantjes, verander eens iets heel kleins. Verwissel van stoelen, lok de verandering uit. Doe een keer het werk van je vrouw. Let eens op de omgeving bij een omleiding in plaats van enkel met de oranje pijl bezig te zijn. Als je jezelf uitdaagt, komt de creativiteit altijd naar boven.

Wanneer een kind met dyslexie in de kunsthumanioria een toets aardrijkskunde over de kosmos heeft en dan een mindmap maakt met niets anders dan muzieksymbolen waarmee hij de ganse samenstelling van de kosmos kan beschrijven, dan weet ik: ik ben goed bezig, ik heb iemand gelukkig gemaakt. Dat is geweldig[2].

Beelddenken! Een vak waarin het verboden is om zelfs maar één letter te gebruiken, dat zou ik in het middelbaar verplichten. De leerstof van het uur ervoor uittekenen. We zijn het verleerd om te tekenen, om kleuren te gebruiken omdat we in een maatschappij leven waar we leren om erg rationeel te denken. Structuur, focus op woorden, met te weinig aandacht voor beelden. Oermensen kunnen ons tienduizenden jaren na het feit iets leren over wat hen bezighield. In beelden, en niet in woorden.

Ik beloon mezelf door met vrouw en kind thuis te zitten. En met een iPhoneloze dag. Of nee te zeggen tegen een uitnodiging waar ik niet op in wil gaan.

[1]Op 3 februari 2014 had er een kruisje kunnen staan bij Karl Mortier.” Karls verhaal gaf mij de moed en energie om dit boek te publiceren.

[2] “Ik begeleid heel graag jongeren, waar het niet om de centen, maar de glimlach te doen is.”