Karolien Olaerts

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Karolien Olaerts

Toen ik klein was, wou ik lesgeven of traiteur worden.

Ik heb bewust gekozen om halftijds voor de klas te gaan staan[1]. Op mijn gemakje opstaan, op mijn gemakje lesvoorbereidingen maken, op mijn gemakje verbeteren, op mijn gemakje koken. Mijn dag is rustig.

Weinig bewerkte producten en zo dicht mogelijk bij de natuur. Bijna vegetarisch, al steigeren veel mensen daarbij. Ze zien het nog altijd als een geitenwollensokkenhoekje, dus zo noem ik het niet graag. Ik kook nooit met vlees of gevogelte, soms vis. Maar in the end moet het uitpuilen van de groenten. En als je dat wil aanvullen met een stukje vlees, dan mag dat gerust. Ik kook met niet-bewerkte producten, dus geen pasta en geen brood. Ik ben daar niet tegen, ik wil gewoon aantonen dat groenten de basis zijn. Het imago van de strijdende vegetariër met de geitenwollensokken, daar wil ik tegenin gaan.

Wat een brol wordt er allemaal verkocht! Maar dan maken ze een iets mooiere verpakking, plakken ze er ‘suiker- en glutenvrij’ op, en gaat het letterlijk als zoete broodjes over de toonbank. Dat is afschuwelijk. Je moet al bijna gestudeerd hebben om verpakkingslabels te lezen, dat zou niet mogen. Het visueler maken met symbolen en kleurtjes, dat is een goede zaak.

‘Ik ben Karola’s Kitchen aan het doen,’ da’s fantantastisch als je zo mailtjes ontvangt of het via-via hoort.

Fans komen en gaan, da’s even goed hé! Ik moet in de eerste plaats doen waar ik zelf heel hard in geloof.

Mensen reageren het best wanneer je je persoonlijke kant laat zien.

Mijn ouders hadden niet zozeer vertrouwen in de keuzes die ik maakte, maar stonden achter die keuzes omdat ze een blind vertrouwen in mij hadden. Ik kon mij op dat vlak geen betere ouders wensen.

Ik ben altijd een laatbloeier geweest. Ik heb mijn tijd nodig om mij ergens in te smijten.

Mijn ideale weekend breng ik in de Ardennen door. De bossen, het heuvelachtige, de sneeuw. Dat is zo ongelooflijk therapeutisch en rustgevend. En zonder klok. Geen uur. Ik kom ook vaak te laat. Een ideaal weekend is er een zonder tijd.

Wie zou je nog willen ontmoeten? Als ze dood mogen zijn, mijn ouders. Als ze moeten leven, wel, misschien een hele dag met Pascal Naessens. Als het voor een handtekening en salut is, dan niemand. Daar ben ik niet in geïnteresseerd. Not That Kind of Girl van Lena Dunham, als ik dat lees voel ik mij net iets minder raar. Haar wil ik nog wel eens ontmoeten! Ze laat zonder schaamte in haar hoofd kijken, en het is niet altijd even rooskleurig wat daar terug te vinden is.

Als ik iemand zou willen ontmoeten, is dat om iets praktisch te leren, om iets heel concreets van te leren. Over wereldproblemen en -filosofieën zit mijn eigen hoofd zo vol van gedachten, ik heb geen nood om daar nog visies van anderen bij te proppen.

Ik vind het veel belangrijker om met mijn leerlingen over misconcepties te spreken dan over welk soort planten er allemaal bestaan of hoe het licht splitst. Ik wissel liever van gedachten in de hoop dat ze zelf ook nadenken. Als je geen idealen hebt, moet je ook geen leerkracht worden. Dan word je een afgestompt persoontje dat van vakantie tot vakantie leeft.

Ik verander af en toe wel eens van mening. In het begin was ik extremer, of ja, zwart-witter. Ik ben iets losser geworden. Zowel voor mezelf, in mijn leven, alsook in mijn schrijven. Milder. Het zwart-wit verhaal werkt gewoon niet.

Niemand heeft ooit op zijn sterfbed gezegd: ‘Had ik maar wat meer gewerkt.’ Dus doe wat je graag doet en durf te luisteren naar wat uw hart zegt, hoe melig dat ook klinkt, en probeer dat wat meer te volgen.

[1] Op het moment van het interview. Ondertussen is Karolien zelfstandige in hoofdberoep. Ik heb niet stilgezeten,” mailde ze mij.