Kobe’s Koer – Ontmoeting #1

Ontmoeting #1

Kobe’s Koer.

Deze morgen, op woensdag 1 maart, ontving ik een lief berichtje van Evelien.

hey kobe! hoe gaat het nog met jou? ik zie vaak vanalles passeren ? gaat lekker vlot precies! ik stuur een berichtje omdat ik net aan jou moest denken … elke maand krijg ik de ‘nieuwsbrief’ van kevin rose. heel persoonlijk, praat hij over wat hem die maand is bijgebleven (producten, boeken, levenswijsheden). nu kreeg ik hem net opnieuw binnen en moest aan jou denken omdat dat misschien iets is wat perfect bij jou zou passen. de ‘kobe monthly’ ofzo ? ik schrijf me uit op alle soorten newsletters enzo, maar die van hem blijf ik graag lezen. gewoon omdat hij niks probeert te verkopen, maar gewoon vertelt wat hem fascineerde die maand

Ik ken Kevin Rose enkel via Tim Ferriss en hun random show. Zijn Kevin Rose’s Journal vind je op Medium.com. Ik speel zelf al langer met het idee, of de mogelijkheden om op een goede manier te communiceren. In november 2016 begon ik met een dagelijkse blog (archief). Daar ben ik vorige week mee gestopt. Ik vond het best leuk, maar postte naar mijn mening teveel onzin, teveel niet-relevante blogposts.

Waarom “koer”?

Mijn recent overleden opa woonde in een huis met koer. Een koer waarop ik, met mijn broertje Emiel, en neven Giel en Lomme en Fien urenlang speelde. We tekenden op de koer, leerden er fietsen zonder wieltjes, speelden legertje, schoten met zelfgemaakte katapults. Het was een plek waar een kind een kind kon zijn, omgeven door natuur, onder het toeziend oog van een wijze volwassene, meestal in de vorm van mijn opa die buiten op zijn stoel zat.

Van deze “nieuwsbrief” wil ik mijn digitale koer maken. Delen wat ik in de afgelopen maand deed. Hoe ik experimenteerde. Wat mij nauw aan het hart ligt. Wat goed ging, wat fout ging. De vorm gaat nog vaak veranderen, maar laat ons hier beginnen. Ik weet nog niet goed waar de focus op zal liggen. De maandelijkse mail zal, wel, maandelijks in je inbox belanden. Dit zullen geen korte e-mails zijn. In een ideaal scenario pak je een tasje koffie en zet je jezelf comfortabel. Het is mijn verantwoordelijkheid om, mettertijd, een voldoende hoog niveau te behalen. Een overzicht van de Koer vind je op kobevanreppelen.be/koer.

Image

Het einde van de podcast. Na een kleine veertig afleveringen in 14 maanden is het voorbij. De Kapitein Kobe Show, zoals je ze op kapiteinkobe.be vindt, is voorbij. Ik heb het gevoel dat ik uitgeleerd ben. Mijn laatste interview met Bart Schols ging op auto-piloot, wat geen goed teken is. Mijn allereerste interviews, met Duchâtelet en Vandenbempt, daar had ik stress voor. Echte stress. En die voel ik nu niet meer. Iemand die ik respecteer zei do what scares you en dat is niet langer de podcast. Mijn eerste boek publiceren, dáár heb ik schrik voor. En daar werk ik nu aan.

PlaylistProducitivity hack. Probeer in je volgende creatieve sessie eens een nummer op repeat te zetten of je favoriete playlist. Michael Lewis (The Big Short) sprak er in Freakonomics Radio (link) over. En dus stelde ik mijn huidige playlist samen.

Verliefd. Ik dacht dat er meer in zat.  Dat was niet zo. Jammer. Ideaal moment voor Ta-ku.

The Artist’s Way. Julia Cameron! Ik ben erg enthousiast over dit boek, The Artist’s Way. Ik zit in week vier. Het boek komt voort uit een workshop die Julia Cameron al decennialang geeft, en heeft als doel de innerlijke creatieveling in eenieder los te maken, of je nu een rechter, ingenieur, marketeer of vuilnisman bent. Elke week ligt de focus anders met specifieke oefeningen. Vaste onderdelen zijn de morning pages, waarin je elke dag 2-3 pagina’s stream of consciousness writing “doet” (zo ziet het er bij mij uit, 4MB). Een ander is de artist date, waar je met jouw artiest een uitstap doet. Ik vlieg morgen naar Hamburg (‘s morgens op, ‘s avonds terug) en ga er naar het museum in Planten un Blomen. Het enige museum waar ik ooit vijf uur rondgelopen heb.

Instagram. Ik zit terug op Instagram: @kobevanreppelen.be. Vooral om stukjes uit mijn “artiestiek” leven te delen, al heb ik nog heel veel werk voor de boeg. Ik vind het spannend.

Twee doorbraakjes. Sinds juil 2016 ben ik zelfstandige. Ik weet niet goed hoe ik mezelf beschrijf, of introduceer. Als iemand me de vraag stelt draai ik net zolang rond de pot tot de persoon in kwestie gekgedraaid is. Gisteren stuurde ik een mailtje naar Sofie van @Sofiestift, met de vraag om samen te werken, en ik opende mijn mailtje zo: “Ik ben Kobe van Reppelen, een 25-jarige ondernemer die zijn zelfstandigenstatuut misbruikt om 101 experimentjes te doen. Dat kan in de vorm van een podcast of YouTube show, waarin ik inspirerende mensen interview, of online courses en workshops tot het schrijven van boeken in eigen beheer (nu mee bezig).” Iets in die eerste zin bleef hangen. Hey! Ik ben Kobe, een 25-jarige die zijn zelfstandigenstatuut voor 101 experimenten misbruikt. Ik heb een nieuwe oneliner! Maar dat is niet mijn doorbraak.

  1. Er is geen alternatief. Toen ik als zelfstandige begon, vroeg mijn vader wat ik zou doen als het allemaal misloopt. Terug in loondienst werken, niet? Een week of drie geleden viel het mij te binnen: er is geen alternatief. Nee. Ik kan niet anders doen dan wat ik nu doe, en dat neemt de vorm van een podcast, een boek, een show, een workshop, een nieuwsbrief, een online course, een weet-ik-veel-wat aan. Het besef dat dit het is, doet de wolken in mijn hoofd opklaren. Nauw daarbij ligt het besef dat ik een solitair persoon ben. Ik geniet van en kan niet zonder sociale interactie, maar in de kern ben ik erg solitair. Ik deed nooit langer dan een jaar aan teamsporten, ik heb een beperkte groep van goede vrienden, mijn favoriete activiteiten doe ik op mijn eentje (dat was als kind ook al zo), ik ben van nature geen zorgzaam type. Dankzij de keuze om als zelfstandige te beginnen, in combinatie met de oefeningen uit The Artist’s Way, werd dit ineens heel duidelijk. Volgende week modereer én presenteer ik op de Tech Startup Day, en daar zal ik dieper op dit punt ingaan. De inhoud van de talk deel ik nog.
  2. Geconcentreerd leren. Ik moet diep en kort en krachtig in een avontuur storten. Alles wat lang duurt wordt onherroepelijk saai. Daarom overweeg ik een korte tekencursus en schrijf ik mijn boek vanaf 5 maart (meer hierover op m’n Facebook-pagina) in één stuk. Ik maak een soort kalender voor mezelf, in de 5 jaar / 6 maanden / 2 weken-vorm. 1. Waar wil ik over vijf jaar staan? 2. Hoe kan ik dit in de volgende zes maanden bereiken? 3. Waar leg ik in de komende twee weken mijn 100% focus? Op deze manier kan ik stukken tijd reserveren om te doen wat ik écht wil. Wil ik leren tekenen? Dan plan ik twee weken waarin ik niets anders doe dan oefenen, oefenen en oefenen. Wil ik Ansley in Thailand bezoeken? Dan plan ik (2x) twee weken in om met haar te reizen. Wil ik een creativiteit-workshop of online cursus in elkaar boksen? Twee weken. Wil ik over vijf jaar (dan ben ik dertig!!) dé bekendste/beste/meest succesvolle self published author in België zijn? Laat me dat dan in zes maanden proberen.

Nu jij. Debbie Millman spreekt een oefening die haar leven (en het leven van talloze studenten van haar) beïnvloed heeft: het beschrijven van een dag, van ontwaken tot slapengaan, in de toekomst. Luister zo’n tien minuutjes naar dit fragment. Beluister het stukje, neem pen en papier, een uur (of twee) en beschrijf jouw toekomstige dag.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.