Over Lisa, Hamburg, Sint-Petersburg en warm weer

Het is vier jaar geleden dat ik haar gezien heb – of ontmoet. Ze kwam op een AFS-evenement in Karlsruhe naar mij toe, want ze had mijn naam van in een e-mail herkend. Ik vond haar grappig, dat viel gauw op, en lief. Maar ik was 23 en zij was 16, iets wat in mijn hoofd niet past, ook omdat ik bij AFS in een andere rol dan haar zat. We hielden over de laatste jaren een beetje contact, voornamelijk via Instagram. Ik vond haar nog steeds grappig, en lief, en knap. Dus stuurde ik begin deze maand een berichtje. Wil je voor een dag iets doen?

Dat werden dan twee dagen, of één nacht. Ik wist dat ik mama haar auto kon gebruiken, en Lisa woont in Bochum, wat op de weg ligt naar Hamburg. Ze had een afspraak bij de dokter, waarna ik haar zou oppikken. Dat liep ongeveer 45 minuten uit, maar ik kon me bezighouden met Krishnamurti’s Think On These Things. Ze was precies zoals ik me herinnerde, maar vier jaar ouder. Zo op road trip is tof, omdat je in een auto echt rustig met elkaar kan praten. Je moet ook niet constant naar elkaar kijken (zoals in een restaurant), dezelfde truc die een lange wandeling zo tof maakt.

En dus begonnen we bij te praten over de pakweg 1500 dagen sinds we elkaar gezien of ontmoet hebben. (Ik vond haar nagels meteen erg leuk). Dat bleek snel moeilijk, omdat we beiden van idee naar idee springen en een vraag over de universiteit van Bochum resulteert in een gesprek over Russische Chrysostomos, over nagelzorg, over een taalcursus op 11-jarige leeftijd, over Australiërs, en alles daartussen in.

Eén van de duidelijke signalen van twee intuïtieve mensen is “ahja, we waren over dát aan het praten“. De warmte was in stijgende lijn. We namen een plaspauze op een plek waar de ene koffiemachine geen betaalkaart aannam, en de andere zonder melk zat. Verder dus, op naar de volgende koffiepauze.

In Hamburg aangekomen, rond 19u, dus zijn we doorgegaan naar het hotel. Daarna richting Planten un Blomen  gewandeld voor de show van 22u, en vergeten te eten. Op de terugweg naar het hotel had Lisa goesting in tzazitiki. Hah! Wat wil je eten? vroeg ik. Tzazitiki! 

We waren in de buurt van Hauptbahnhof, en Steindam (terwijl we Mars zagen – een klein, rood, briljant stipje naast de maan), waar voldoende kebabzaken met tzaziki zijn. Om middernacht een Dürüm Teller, en zij een gewone dürüm. Dát smaakte. Met water, en Apfelschorle. Uiteraard. We zijn teruggewandeld tot onze slaapplaats, om de auto op te halen.

Eerder op de dag, toen we nog onderweg waren, vertelde ik haar over mijn Frankie-plan. Frankie nam me in de zomer van 2009 ‘s nachts mee om ‘rond te rijden’, met de ramen naar beneden, warme verwarming op de voetjes en muziek op. Heerlijk, om 2u ‘s morgens. Ik zei haar dat ik deze nacht ook zo door Hamburg wou rijden, al dan niet met sitzheizung, en nodigde haar uit om mee te komen. “Ja, graag.” Eerst zijn we naar Steinwerder gereden, om de stad van haar andere kant te zien. Daarna door richting Altona, de Victoriaanse wijk, en wat verder rond de Alster. Tegen 3u45 was het goed. Slapen? Jot.

Snikhete kamer

Eén probleem: het was een snikhete nacht (na de snikheetste dag) en we lagen aan de straatkant. Dus, ofwel raam dicht voor het geluid, ofwel raam open voor de hitte. Ik zei dat het over een uurtje terug licht zou worden, en om 4u50 was het al zo ver. We lagen wakker, bezweet (ik toch), en hebben dan maar spelletjes gespeeld. Met de duimen tegen elkaar (makkelijk voor mij), iets met een vinger grijpen, van datte. Uiteindelijk nog wat gepraat, en proberen in slaap te vallen.

 

De openbare parking is vanaf 9u betalend, waarvoor ik gerust wou opstaan (“gerust”, zeg ik nu, daar keek ik toen tegenop), maar ik had geen rekening gehouden met het feit dat ik pas rond 7u zou indommelen. Om 9u gedouchet, opgestaan en bijgestoken (niet in die volgorde). Tegen 10u richting Alex gegaan om te ontbijten. Buffet van €10,60, ideaal! Ze vond het leuk daar, en aangenaam dat ik haar naar toffe plekjes nam, ondanks de realiteit dat we niet zoveel tijd hadden. Ik zei haar dat ik haar zou meenemen naar mijn favoriete koffiebar – Elbgold, waarna we stilletjes terug richting huis zouden gaan.

Tussendoor zijn we nog even de H&M binnengesprongen, waar een hoop kleren in solden waren. Ze vroeg me om haar te helpen kiezen. Nu, Lisa is een meisje dat mijns inziens met álles staat (als ge 1m73 met 53kg en twee lange smalle benen zijt), al vertelde ze dat het niet makkelijk is om kleedjes te vinden, omdat ze een brede rug heeft. Ook over haar borsten had ze een idee, en ik een ander.

Bloesje!

Soit, ik zag een bloesje wat ik tof vond, maar wat zij nooit zelf zou hebben gekozen, omdat ze daar aan zou voorbij wandelen. Ze heeft het gepast! Ze vond het leuk! Ik heb het voor haar gekocht. Ze heeft dat dan de rest van de dag gedragen, wat ik heel lief vond (en haar ook gezegd heb). Ik vond dat gewoon heel lief, wat kan ik zeggen. (Zie de foto links.)

Daarna zijn we naar Elbgold gegaan, en richting Bochum. Diesel was trouwens goedkoper in Hamburg: €1,25 versus €1,40 in Zonhoven. Ondertussen praatten we over veel dingen. Wat als je €5000 aan een kledingstuk of accessoire moest geven (ik horloge, zij een tas), in welke auto we over vier jaar de volgende trip doen (Mercedes AMG GT), over keuzes die een mens maakt, over vuistregels (mijn lijstje met ‘heuristics’), over wat je leert van reizen, over vertrouwen in plaats van wantrouwen als basis van eender welke relatie, over Russische schrijvers en literatuur (ze is Russisch), over Sint-Petersburg (waar ze geboren en getogen is), over noorderlicht, Milan, Porsches, “dikke” Peugeot’s (in tegenstelling tot “slanke” Mercedessen), kappers, boeken, persoonlijkheidstypes, dingen niet persoonlijk bedoelen, spontaniteit, ..

Ik heb een paar keer gedacht, of mezelf afgevraagd, of ik op mijn 20e al zo rijp was. Het antwoord was steeds nee. Ze zit nog in haar studiefase, met alle randactiviteiten (en -zorgen) vandien, en die wereld is me onbekend maar vooral onbemind. Maar los van haar (en mijn) context, was ik vaak verrast door hoe ze afstand van een gevoel, emotie of situatie kon nemen. (Zo kwamen LSD en MDMA ook ter sprake.) Ik ben benieuwd naar de persoon waar ze naartoe groeit. Ze toonde me in Bochum nog even de universiteit, waar ik weinig over kan vertellen, en we dronken nog een koffie bij haar thuis, alvorens ik de laatste 175 kilometer richting Genk reed. Ik ken dit stuk goed, omdat ik in 2010-2011 een relatie had met Ronja, die in Dortmund woonde. Ik wist ook dat het laatste stukje van de A52, vlak voor je Nederland binnenrijdt, het topsnelheid-moment is (200km/u omdat het bergaf gaat, 189km/u op een recht stuk, niet slecht voor een Audi A1. Sorry mama.)

Ik spendeer graag tijd met rustige, overwogen mensen, die graag rustig tijd spenderen. Het geeft me het gevoel om even, heel even, minder eenzaam te zijn in de enorme wereld die ik nog moet ontdekken, wanneer iemand je hand vasthoudt.

Binnenalster

PS: Ik nam deze reis ook om even na te denken over mijn serie “reisgidsjes,” waarover (erg) binnenkort meer. Ik heb mijn beste vragen over Hamburg, Porto en Lissabon verzameld. Later volgen Ljubljana, Vancouver en Wenen nog. 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.