Peter Perceval

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Peter Perceval

Ik wilde altijd wel schrijver worden, maar ik zag het niet als een volwaardig beroep. Ik dacht dat ik andere dingen moest doen en het schrijven erbij moest nemen. Journalistiek, onderzoek, marketing, dat waren de echte beroepen. Tot ik auteursrechten ontdekte en het verdienmodel dat daaraan hangt. Als ik er genoeg energie in stop, dan lukt dat wel, dacht ik.

Ik ben opgegroeid in de jaren ’60 en ’70. Als je toen iets artistieks deed, dan vroegen mensen wat je overdag deed. Vlaanderen is het land van de priester-dichters: je mag gedichten schrijven, maar na je uren.

Ik analyseer heel graag, ik kan heel goed mensen typeren, karakters tot leven brengen.

Humor is een heel krachtig middel om mensen iets duidelijk te maken, om te zorgen dat een boodschap binnendringt. Mensen die geen humor verdragen, zijn vaak erg dogmatisch ingesteld. Die gaan zich afschermen van humor om nieuwe inzichten te vermijden. Als je iets op een grappige manier kan zeggen, is het meestal ook juist.

Originaliteit is de scheidsrechter tussen goede en slechte humor. Een goede grap is een grap die je nog niet gehoord hebt.

Mensen zijn verhalenmachines. Wij verzamelen gegevens en zien samenhang in de wereld rondom ons. Als je een verhaal hoort, probeer je terug te koppelen naar wat je al weet, en probeer je de mogelijke uitkomst te voorspellen. Op het moment dat de verteller het verhaal een wending kan geven die je niet verwacht, moet je lachen. Dat is een neurologische reflex, ons brein dat zegt: ‘Dat had ik niet verwacht!’

De beste verhalenverteller, da’s Gabriel Garcia Marquez. Zijn boeken moet je lezen.

Ik ben goede leermeesters tegengekomen, maar ik heb die nooit in de buurt gehouden. Anders word je gewoon een doorslag van je mentor.

‘Heb eens wat meer zelfvertrouwen’, zou ik mijn 18-jarige zelf vertellen. Ik had een enorm minderwaardigheidscomplex en dat heeft mij meer kwaad dan goed gedaan. Aan mijn 30-jarige zelf zou ik ‘heb wat meer geduld’ zeggen. Sommige dingen moet je echt onderweg leren, en daar heb je tijd voor nodig.

Je hebt van die mensen die over alles een mening hebben, die denken dat ze het beter kunnen en constant hun mening ventileren. Ik was zo iemand. Er zitten heel veel grote genieën aan de toog, maar die doen nooit iets. En toen ik een boek zat te lezen en dacht dat ik het beter kon, hoorde ik dat mantra (zit niet te lullen, doe het) van mezelf, en toen ben ik begonnen. Ik dacht, over drie weken is het in orde, en zes jaar later was het klaar.

Ik heb geleerd dat ik niet te veel moet proberen te bewijzen. In hun eerste boek willen mensen zoveel steken, om iets te bewijzen, maar dat moet niet.

Mijn creatieve flow bestaat voor een deel uit discipline, en voor een deel uit luiheid. Luiheid is jezelf helemaal leeg kunnen maken, het dagelijkse leven even kunnen uitschakelen, en die knop omzetten is dan de discipline. Voor mij gaat dat gemakkelijker in het buitenland, waar ik me geen zorgen maak over het eten of de was, waar ik dan op hotel zit. Ik heb een strakke dagindeling als ik schrijf. Yoga, lopen, douchen en schrijven. Ik probeer elke dag een scène uit te plannen en af te werken.

Slechte tekst herken je snel. Je moet medogenloos zijn en schrappen.

Wat ik soms tijdens een voorstelling doe, is helemaal achteraan op de scène, het stuk waar geen decor staat, gaan liggen. En dan luister ik naar de reacties van het publiek. Als een hele zaal begint te bulderen met een verhaal dat jij gemaakt hebt, dat is een ongelooflijke sensatie. Da’s bijna klaarkomen!

Heel veel mensen weten niet waarom ze doen wat ze doen. Als ze er dan wél in slagen om dat te verwoorden, dan snappen ze ineens hoe ze hun eigen (business) kunnen ontwikkelen. Je ziet soms letterlijk het licht aangaan.

Mijn vrouw en ik, wij laten elkaar vooral met rust.

A good story is a well told promise. Als je wil dat mensen geïnteresseerd zijn in je verhaal, moet je ze de indruk geven dat er iets in zit voor hen, een belofte die jij kan inlossen. Dat kan evengoed een intellectuele beloning als de oplossing van een vraagstuk zijn.

Jo Nesbø wil ik ontmoeten. Een ex-profvoetballer en een enorm goede thrillerauteur, bekend van Occupied. En Louis de Funès, die zat tussen Charlie Chaplin en Monty Python in.

Als ik morgen geen geld en niks anders meer heb, dan ga ik op de hoek van de straat op een bak bier staan, en vertel ik een verhaal! Mensen zullen wel betalen.

Ik zou het onderwijs afschaffen. Ik ben een believer voor online onderwijs, en de voorwaarde is dat het beschikbaar is voor iedereen, maar ik ben een groot voorstander van online content waar mensen zelf uit kiezen, naargelang hun interesses. Wat Ken Robinson de fabriekjes noemt, waar mensen met allemaal dezelfde kennis uitkomen, dat is voorbijgestreefd.