Roland Duchâtelet

In juni 2017 publiceerde ik mijn eerste boek, Bij Voorbeeld. Je kan mijn werk steunen door het via www.bijvoorbeeld.be te kopen, of hier gratis lezen.

Roland Duchâtelet

Veel mensen denken dat ze geschiedenis gaan schrijven en eeuwig relevant blijven, maar niets is eeuwig. Het is allemaal vergankelijk.

In vergelijking met de betrouwbaarheid van mijn wagen, is de betrouwbaarheid van ons juridisch systeem een catastrofe. De enige oplossing is het vermijden van zakendoen met mensen die onbetrouwbaar zijn zijn. Maar het probleem is dat ge dat niet altijd op voorhand beseft of weet.

Succesvol zijn heeft weinig belang. Gelukkig zijn is dat wel, en dat zou de maat moeten zijn waaraan je de dingen meet. Dat heb ik niet altijd voldoende goed gedaan.

Ik heb gedaan wat ik graag doe en dat vind ik belangrijk, ook om daar zoveel mogelijk op te focussen. Daarbij hoort dan de dingen niet te doen die ge niet graag doet.

Iedereen maakt fouten en het is belangrijk dat er in een bedrijf de cultuur bestaat waarin dit getolereerd wordt, dat men er vooral probeert uit te leren, en dat dan op die basis die fout niet meer gemaakt wordt. Nu, er is natuurlijk een pijngrens bij mensen die voortdurend fouten maken. Maar het schieten op elkaar en ‘dat is uw fout’ is een slechte attitude.

Het concept van de noodzaak van het werken is aan het verdwijnen, en veel mensen beseffen dit niet, of zitten nog met het idee dat niet-werkende mensen parasieten of luieriken zijn.

Emotioneel stabiel zijn, uw evenwicht vinden, is erg belangrijk. Een groot deel van de mensen vindt geen erkenning in hun leven en blijven altijd gefrustreerd of jaloers. Emotionele stabiliteit zou ook een deel van het onderwijs mogen zijn. Je kan zeggen, dat is de taak van de ouders, maar die zijn ook niet speciaal opgeleid om ouder te worden. Vandaag is daar in het humaniora amper plaats voor. Hoe sneller je emotionele stabiliteit bereikt, hoe sneller je op interessante problemen kan focussen en niet op uzelf.

De realiteit van het leven: niet iedereen is even slim. Ik heb in mijn leven ontdekt dat heel veel mensen emotioneel en niet rationeel denken, en ge kunt die niet overtuigen omdat ze het niet willen aanvaarden. Dat is zoals religie: we stellen niet meer in vraag, we geloven gewoon.

De toekomstige generaties gaan niet begrijpen hoe de helft van de werknemers vandaag de dag tegen zijn zin werkt. Dat is toch een misdaad tegen het geluk? Binnen honderd jaar draait de essentie van de maatschappij rond gelukkig zijn en niet rond werken om geld te verdienen. Men gaat met ons lachen.

Ondernemers van de toekomst gaan landen niet meer beschouwen als hun land, ze gaan meer en meer mobiel worden. Ze gaan landen beschouwen als mogelijke leveranciers van bepaalde wetgeving, politiemacht, juridisch systeem, infrastructuur, efficiëntie van de overheid, belastingdruk, et cetera. Het nationaal gevoel gaat plaats maken voor de landenkeuze in termen van beleving en ook geluk. Die dynamiek gaat ontstaan en dan zullen er bepaalde landen zijn die wel mee zijn in dat concept, en dan zijn er landen die binnen vijftig jaar nog altijd denken dat het beleid moet blijven zoals het was. België is nu zeker niet toonaangevend.

Het basisinkomen is een consolidatie of institutionalisering van de sociale zekerheid, en geen afbraak. Veel mensen vinden het moeilijk om dit te aanvaarden. Emotioneel kunnen ze niet aanvaarden dat ze heel hun leven als een ezel gewerkt hebben, en nu moet er niet meer gewerkt worden, en hebben ze zich dus heel hun leven vergist. Dat accepteren ze niet.

Het grootste probleem is de werking van justitie, die eeuwen achterhaald is. Men denkt daar niet na over de finaliteit en efficiëntie, om op zo kort mogelijke tijd zo goed mogelijk de mensen vooruit te helpen met recht te spreken op een zo juist mogelijke manier. Men zit nu compleet vast in structuren van procedures en eigenlijk maakt het bijna niet meer uit wie gelijk heeft, maar is het een kwestie van de juiste advocaten te hebben die de juiste wetten kennen. En het ergste is dat het soms ook een kwestie is van de juiste personen binnen het gerecht te kennen die blijkbaar toch meer invloed hebben. Eén op 1000 mensen beseft het zo scherp als ik het nu zeg. 95 procent van de wetten van vandaag zijn gemaakt en gestemd in een tijd van voor het internet.

Raad aan mijn 25-jarige zelf? Het belangrijkste is gelukkig te zijn en die focus mag je niet verliezen.