Terug naar de universiteit

De kogel is door de kerk – vanaf academiejaar 2018-2019 sluit ik terug aan bij een Belgische universiteit. Het is van 2010 geleden dat ik het voor de eerste keer probeerde, wat aan de toenmalige HUB miserabel afliep. Dat experiment faalde nog wat verder, langs de KHLim (UCLL, tegenwoordig) en de PHL (PXL, tegenwoordig – wie volgt nog?). Aan de PXL zou ik 173 studiepunten behalen, maar nooit mijn bachelorproef schrijven. Zo doende ben ik diplomaloos, technisch gezien een “drop out”, al stel ik me de vraag of ik ook “in” geweest ben.

Vandaag ben ik 26, een stuk ouder en volwassener ten op zichte van de 18-jarige Kobe. Ik lees thesissen, doctoraatstudies, wetenschappelijke teksten, vakliteratuur en historische boeken uit interesse. Dat brengt me langs Europese grootheden als Leonardo Da Vinci en Michel De Montaigne, tot immigratiebeleid, centraal bankieren, financiële onafhankelijkheid en persoonlijke vrijheid. Ik kon me tien jaar geleden niet voorstellen dat ik vandaag, uit plezier en interesse, Dostoyevski, Solzhenitsyn, Kahneman, Dante, Montaigne, Tolstoy, Friedman, Hayek, Popper, Nietzsche, Krishnamurti, Cicero of Marcus Aurelius zou lezen. Laat staan dat ik mijn weken zou vullen met het luisteren naar hedendaagse intellectuelen, zoals Jordan Peterson, Sam Harris of Ben Shapiro.

Ik grap wel eens dat ik nooit zoveel gestudeerd heb nadat ik de hogeschool verliet, maar dat is eigenlijk geen grap. Ik leer wanneer het omonwonden is – ik ben een dilettant, en een autodidact. Ik leef me uit wanneer niemand me verplicht, wanneer ik mijn eigen regels maak, en overtreed. Het klinkt misschien vreemd, maar behalve de opdrachten die een universitaire opleiding vergen, heb ik de indruk dat ik in mijn vrije tijd al dicht bij een academisch niveau kom.

Maar, als een ENFP met 101 mogelijkheden, wat moet ik dan kiezen? Er zijn veel studies waar ik aan gedacht heb, die me (in eerste instantie) interessant leken: architectuur, geschiedenis, biologie, psychologie, filosofie, en journalistiek. In elk van die studies zou ik wel een aantal raakvlakken vinden met wat ik vandaag doe, met wat ik vandaag lees, met de mensen waarmee ik vandaag interageer. Zonder voor te lopen op de feiten, lijkt zelfs een toekomstig doctoraat me niet té zot (oké, dat is voorlopen op de feiten). Ik ben op zoek naar kennis en intellectuele uitdaging. Ik weet niet of ik die aan de universiteit ga vinden. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik dat niet tot op het randje, en misschien net erover, ga uitvogelen.

Ik kom terug op mijn besluiteloosheid (of, anders gezegd, de schemerzone waarin ik me best voel): ik ben niets of niemand iets verschuldigd. Ik ga terug studeren, maar als het na een (half) jaar echt tegenvalt, stop ik ermee. Dan kies ik eventueel een paar vakken die me wél meevallen, of kom ik met een andere oplossing. Twee vragen zullen zichzelf beantwoorden: 1) Vind ik in de opleiding wat ik zoek? 2) Vind ik aan de universiteit de instelling die ik zoek? Als het antwoord op één van beiden “nee” is, moet ik daar mijn conclusie uit trekken.

Na lang overpeinzen, piekeren en nadenken, heb ik besloten om me aan de faculteit Psychologie & Educatiewetenschappen aan te melden: ik ga voor (klinische) psychologie. Als alles goed verloopt, lijkt Biologische- en Levenslooppsychologie mij het meest interssante traject (net zoals een werkstage op Kinderoncologie), maar da’s nog niet voor nu.

In de opleiding hoop ik:

  • Te leren schrijven op academisch niveau
  • Te leren hoe wetenschappelijk onderzoek gedaan wordt (ik wil goed zijn in statistiek, niet gewoon slagen)
  • Mijn intellectueel speelveld grondig uit te breiden, hopelijk tot wanhoop van medestudenten en proffen – en mezelf. (Ja, ik ben benieuwd hoe ver de mentale rijkweidte van Poincarré’s citaat gaat, waar de VUB graag mee uitpakt.)
  • Te vinden op welke manier ik mijn talenten best kan en zal inzetten.

Het diploma an sich is ondergeschikt aan het leer- en werktraject.

Ik ben bijvoorbeeld erg geïnteresseerd in bio-ethiek. Als drager van een bepaald kankerverwekkend gen bent, moet je dan wel aan kinderen beginnen? Mag je wel aan kinderen beginnen? Als je dat gen kan uitschakelen in jouw zoon of dochter, waarbij je hem/haar de kans tot voortplanten ontneemt, doe je het dan? Waar begint het zelfbeschikkingsrecht of het recht op leven (zie abortusdiscussie), en waar begint schuld voor een ongewenst leven? Maar ook: wat is de cultuur van artificiële intelligentie? Wat is de cultuur van een robot? Is er zoiets als mensenrechten voor robots (zie aflevering 13 van Bits & Atomen)?

Al die vragen, waarvan ik niet zeker ben of ze in Psychologie, danwel FIlosofie, aan bod komen, hoop ik te kunnen onderzoeken binnen academische context. Het is ook maar de vraag in welke mate interessante onderwerpen ook interessant onderzoek opleveren.

Psychologie wordt aan de VUB, uGent en KUL aangeboden – ik woon in Antwerpen. Dju. Ik sprak een aantal alumni van deze universiteiten, en bezocht de VUB op hun infodag in april. De kleinere schaal, het principe van vrij onderzoek, korte communicatielijnen met proffen, en de uitdaging om 1000 te leren kennen, maakten de keuze eenvoudiger. De KUL zou theoretischer zijn, en de uGent ligt in Gent.

Ik stuurde Adam Grant een mailtje, met een pijnlijk eerlijk antwoord.

From: Kobe van Reppelen
To: Adam Grant
Hi Adam,
I’ve been a long time fan of your books and talks (especially the 92ndY with Malcolm, ha). I just wanted to tell you that, at age 27, I’ve decided to go back to uni and study psychology, partly inspired by your wide range of interests and in-depth knowledge.
That’s all. Thank you for what you’re doing and hope to meet you IRL, someday in the future.

From: Adam Grant
To: Kobe van Reppelen
Thank you, Kobe—honored that my work resonated. Hope studying psychology doesn’t make you miserable! Cheers, Adam

(Foto via timelesschesterfields.com)