Waarom ik doe wat ik doe

Waarom ik doe wat ik doe

Al sinds ik een kind was, ging ik op ontdekkingstocht. Soms met vuur, soms met water, vaak in de zandbak of op mijn fiets. Ik was het kind dat stout was, dat altijd aandacht vroeg, dat liever in modderplassen zou springen dan braaf te zijn. Ik deed het niet goed op school, of beter, ik deed zelden mijn best. In het vierde middelbaar haakte ik definitief af voor wiskunde; ik krijg nog steeds kriebels als ik aan die leerkracht denk. In de derde graad voelde ik mij goed, had ik plezier met de mensen waarmee ik naar school ging.

In Brazilië leerde ik Portugees, maar vooral mijn innerlijke stem. In Hamburg groeide dit zaadje tot stevig (on)kruid – waar ik met mijn directe baas een aanvaring had omwille van een oneerlijke behandeling, in mijn ogen. Vandaag ben ik als 25-jarige zelfstandig in hoofdberoep, waarmee ik tot de (zeer kleine) groep millennials behoor (2.6%) die durven ondernemen (in tegenstelling tot ruim 8% babyboomers).

We worden constant herinnerd aan onze intrinsieke mogelijkheden, kennis en vaardigheden, gelauwerd om ons potentieel en digitale native-skills – tot je je potentieel probeert waar te maken. “Ja maar”, “zou je niet”, “is dat wel goed” of “wat als” zijn vragen waar je een antwoord op moet vinden. In de eerste plaats voor jezelf, daarna voor anderen.

Dat is trouwens niet gek. Eline wees me op het feit dat onze grootouders, en in mindere mate onze ouders, vooral binnen de groep wilden blijven. In het na-oorlogse Europa was normaal “cool”, wie anders deed zette zich buiten de groep en distantieerde zich. Dan staat natuurlijk in schril contrast met het hedendaagse ideaalbeeld waarin net iedereen zijn eigen weg op gaat, al dan niet in een groep(je).

Gevoed door de generatie van onze ouders, die in de jaren ’70 tot ’90 de gouden tijd van het diploma meemaakten. Iedereen en alles dat gestudeerd had, kon rekenen op een (goedbetaalde) job én een lange carrière. De dotcom-bubbel was een eerste teken aan de wand, en sinds 2008 weet heel de wereld dat deze gouden tijd eerder een tijdbom is met dramatische gevolgen voor iedereen die zich nu nog naar dat ideaalbeeld schoolt, of opleidt. Toch blijven we dit massaal ondersteunen.

Voor jij of ik die op zoek gaat naar een alternatief, iemand die zijn of haar eigen weg baant doorheen een jungle van mogelijkheden, ligt een fundamenteel eenzame weg in het verschiet. De truc bestaat eruit om het eenzame leven in een solitair leven om te buigen, en de rest op te vullen met betekenisvolle contacten, momenten en ervaringen. Terwijl anderen zich druk maken om 3% loonsverhoging, probeer jij de kunst in jezelf voort te brengen. Terwijl anderen niet nóg eens hun huiswerk willen maken, droom jij van honderden mensen die je iets kan leren. Terwijl anderen consumeren, ben jij aan het produceren.

Ik maak me geen illusies: je zal het (vooral) zelf moeten doen. Waarom ik doe wat ik doe is geen fuck you aan de wereld of ik kan alles beter, nee. Het is een zoektocht, door introspectie en het delen van verhalen, het constant proberen, het motiveren van mezelf en anderen, het pad waarop ik gelijkgezinden zal vinden, waar ik eerst zélf een sterk persoon word, en daardoor anderen sterk zal maken. Het is deze zoektocht, maar vooral het vinden van gelijkgezinden, dat de eenzaamheid als sneeuw voor de zon doet verdwijnen.

Ik ben blij dat ik het kind was dat in de modder ging springen, in plaats van lief in een rijtje te staan. Ik zou mij geen alternatief kunnen voorstellen, noch in de modder, noch in de plek en het moment waar ik me nu in bevind.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.