Zomerpauze

Doorheen de zomer van 2019 groeide het idee om mijn podcast, ooit gestart in 2015 onder ‘Kapitein Kobe’, een serieuze boost te geven. Ik vond met onbekenden spreken leuk, de gasten vonden het concept om een paar uur te praten amusant, en de honderden tot duizenden reacties staken een hart onder de riem. Het toenmalige idee was om 2-3 jaar voltijds aan de Kobe Show te werken en dan te evalueren wat en hoe die zou verder groeien.

Spoel door naar vandaag: anderhalf jaar later heb ik zo’n 165 afleveringen gepubliceerd, gaande van erg emotioneel tot erg intellectueel, van relatief kort tot relatief lang, met één rode draad: mijn idiosyncratische nieuwsgierigheid (persoonlijkheid). Ik maakte soms opmerkelijke keuzes met betrekking tot gasten, en zelfs in gesprekken ging het vaak over atypische onderwerpen. (Ik heb nog nooit iets van Herman Brusselmans of Lize spit gelezen!) Moest ik een wekelijks publicatieschema hanteren, zou ik tot in 2023 kunnen publiceren. Maar er waren maanden met tegen de twintig publicaties (aug 2020), en soms een stuk minder, maar altijd op mijn eigen tempo.

De podcast was en is een fenomenale manier om erg snel erg interessante mensen te leren kennen, zowel on- als off the record; zowel gasten als luisteraars. In die zin is mijn “werk” niet een podcast maken, maar eerder een (veilige) ruimte creëren voor mensen en (hun) ideeën, gaande van een podcast tot een blog, een publieke map met alle artikels die ik lees1, experimentjes links en rechts (die soms in het water vallen), een tweewekelijkse Juntoboys met vrienden, huiskamergesprekken die in mijn hoofd het logische gevolg van de 17e en 18e eeuwse Parijse & Viennese salons zouden worden, liveshows, .. etc. Er was een aangename balans tussen (private) intellectuele groei en (publieke) dialoog. 

Enter Covid. Sinds maart 2020 is zowat elk spontaan sociaal contact nihil. De dingen die ik mij indirect het meeste plezier doen (lezen en schrijven in een koffiebar, spontaan ergens naartoe rijden of vliegen, onbekenden bij elkaar brengen), vielen ineens weg. Ik ben van nature iemand die graag zelfstandig maar omringd door anderen werkt (ik ga goed op het achtergrondlawaai van een bar), wat in het afgelopen jaar vaak isoleerde, zeker in de afwezigheid van een eigen gezin. Indirecte vreugde minimaliseerde en direct hedonisme maximaliseerde.

Het was bijvoorbeeld nooit de bedoeling dat de podcast mijn primaire (intellectuele en emotionele) uitlaatklep zou worden. Ik houd veel eerder van een amalgaam aan ambigue gebricoleer, een intertemporale weg (shi niet li!), de bazaar in plaats van de kathedraal, meer entropie en transgressiviteit, .. maar in een steriele en voorspelbare wereld is daar weinig plaats voor.

Een paar weken geleden vroeg een 18-jarige me om investeringsadvies, wat mij meteen herinnerde aan het feit dat ik twee jaar geleden al (!) toestemming kreeg van Morgan Housel (ja, Morgan Housel) om zijn The Psychology of Money-essay2 te vertalen naar het Nederlands én te publiceren.. om er vervolgens niets mee te doen. Ik wil al jaren werken rond de informatie-asymmetrie (zoals Teun die in de Junto beschreef), zoals het vertalen (letterlijk en figuurlijk) van concepten uit mijn wereld naar een bredere basis (Paul Graham, Naval Ravikant, Balaji Srinivasan, .. over de steriele fysieke wereld tov. de extreem volatiele virtuele wereld, over 1-persoons-orakels, en predictiemarkten ipv polls, over time preference en soevereiniteit, ..).

Tegelijk heb ik ideeën om mijn opnamestudio uit te bouwen, al dan niet met een Young Jamie erbij. Al die (hoge) verwachtingen wil en moet ik ergens stroomlijnen. Misschien is het omdat ik straks dertig word, en toch enigszins een plan voor het volgend decennium wil hebben. Of misschien ben ik het allemaal aan het overdenken 🙂 Maar het is mijn aanvoelen dat hoewel we meer oog hebben voor de verrijzenis na het falen, terwijl het vermijden van falen eindeloos complexer en interessanter is. (“To finish first, you first gotta finish!”)

Daarom neem ik even een uitgebreide zomerpauze, enerzijds om mijn gedachten op andere dingen te zetten, anderzijds om met een plan voor de toekomst te komen. Hier en daar zal er nog wat verschijnen, met een regelmaat der onregelmatigheid, tot ik de draad weer volledig oppik.
Ik blijf altijd beschikbaar op hi@kobe.show!

Voetnoten

Voetnoten
1 Bekijk de map in Dropbox
2 The Psychology of Money is nog steeds één van mijn all-time favorite essays.

One thought on “Zomerpauze

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *